Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Μέτσοβο


Metsovo Epirus Greece - Agios Georgios, Άγιος Γεώργιος στο  Αβερώφειο Πάρκο



Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στο ΒΑ μέρος του Μετσόβου, στο κέντρο του Αβερώφειου Κήπου.

 Στην περιοχή υπήρχε το 1840 ένα εικονοστάσι του Αϊ-Γιώργη στο οποίο προσευχήθηκε φεύγοντας από το Μέτσοβο ο άλλος μεγάλος ευεργέτης, ο Γεώργιος Αβέρωφ λέγοντας χαρακτηριστικά: «Βοήθα με Αηγιώργη να σταθώ εκεί που πάω και να δεις πώς θα σε κάνω?». Αν και δεν επέστρεψε ποτέ, επισκεύασε την παλιά εκκλησία και έστειλε κηπουρό από τη Αλεξάνδρεια για να φτιάξει τον κήπο όπως είναι σήμερα.

 Ο ναός είχε ανακαινιστεί το 1964 με δαπάνη του ιδρύματος Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα.

Το 2002 ανακαινίστηκε, για πρώτη φορά εξ ολοκλήρου, με προσωπική δαπάνη του πρώην Ευρωβουλευτή και προέδρου του Ιδρύματος ΕΓΝΑΤΙΑ ΗΠΕΙΡΟΥ, κ. Γιάννη Αβέρωφ.

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι χαρακτηριστικό δείγμα βασιλικής με τρούλο, έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο, αρχιερατικό θρόνο, άμβωνα των μέσων του 19ου αιώνα και εικόνες που χρονολογούνται από το 1709.

Θυρανοίξια Ιερού Ναού Αγ. Γεωργίου Αρρεναγωγείου στην Κω

Τό ἀπόγευμα τῆς Δευτέρας 7 Ἀπριλίου με τήν παρουσία πλήθους πιστῶν ἔγιναν ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ τά θυρανοίξια τοῦ πλήρως ἀνακαινισμένου Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἀρρεναγωγείου-Παλαιοῦ Μητροπολιτικοῦ πού βρίσκεται στό πάρκο πίσω ἀπό το Ἡρῶο τῆς πόλης τῆς Κῶ.
Ὁ σημαντικός καί ἱστορικός αὐτός ναός χρονολογεῖται στή μεταβυζαντινή περίοδο καί βρίσκεται μέσα στά τείχη τῆς ἱπποτικῆς πόλης, στή μετέπειτα συνοικία τῆς «Χώρας», ἡ ὁποία κατεστράφη ὁλοκληρωτικά ἀπό τό σεισμό τῆς 23ης Ἀπριλίου 1933 καί ἔπειτα ἔγινε ἀρχαιολογικός χῶρος ἀπό τούς Ἰταλούς πού τότε κατεῖχαν τό νησί.
Εἶναι ἕνας σχεδόν τετράγωνος μονόχωρος ναός μέ ἡμικυκλική ἀψίδα μέ 8 κυκλικά καί 4 ὀρθογώνια παράθυρα πού δίνουν πλούσιο φῶς στό ἐσωτερικό.
Δίπλα στό ναό, στή βόρεια πλευρά του βρίσκεται ὁ τάφος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κώου Γερασίμου (+1838) καί τῆς μητέρας του Ἀνθούλας, ἡ ὁποία χάθηκε τό 1811 στή μεγάλη ἐπιδημία πανώλης πού κράτησε ὡς τό 1814 καί ἔμεινε γνωστή ὡς τό «πρῶτο θανατικό».
Ὁ ναός για πολλά ἔτη, μέχρι τήν ἀνέγερση τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Κῶ, ὁ ὁποῖος καταστράφηκε στό σεισμό, διετέλεσε Μητροπολιτικός Ναός.
Τό 1842, μέ ἀπόφαση τοῦ Μητροπολίτου Κώου Κυρίλλου καί τῶν προκρίτων τῆς «Χώρας», ὁ ναός συνεισέφερε στά ἔξοδα τῆς «Ἀλληλοδιδακτικῆς Σχολῆς» τῆς Κῶ, ἡ ὁποία ἦταν σχολεῖο τῆς πρωτοβάθμιας ἐκπαίδευσης καί λειτουργοῦσε μέ τήν «ἀλληλοδιδακτική μέθοδο» σύμφωνα με τήν ὁποία, οἱ μαθητές τῶν τελευταίων τάξεων δίδασκαν τούς μαθητές τῶν πρώτων.
Τό 1882 ἱδρύθηκε ἡ Ἀστική Σχολή Ἀρρένων (Ἀρρεναγωγεῖο) σέ κτήριο δίπλα στό ναό. Στό ἰσόγειο λειτουργοῦσε τό σχολεῖο καί στον πρῶτο ὄροφο κατοικοῦσε ὁ ἐπίσκοπος τοῦ νησιοῦ. Τήν ἴδια περίοδο τήν φροντίδα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἱερά Μητρόπολη στήν οἰκογένεια τοῦ προκρίτου Ἀντωνίου Παντελόγλου. Ὁ ναός ἀνακαινίσθηκε ξανά τό 1892 μέ χορηγία τῆςΑἰκατερίνης Ἀντωνίου Παντελόγλου, συζύγου Ἀλεξίου Θυμανάκη.
Ὁ ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἦταν ἕνα ἀπό τά λίγα κτίρια τῆς πόλης πού διασώθηκαν ἀπό τόν καταστρεπτικό σεισμό τοῦ 1933, ὄχι ὅμως καί τό παρακείμενο κτήριο τοῦ Ἀρρεναγωγείου τό ὁποῖο καταστράφηκε ὁλοσχερῶς. Μάλιστα, ἐπειδή τήν ἡμέρα τοῦ σεισμοῦ ὁ ναός ἑόρταζε, λειτουργοῦσε σε αὐτόν ὁ Πατριαρχικός ἐπίτροπος τοῦ νησιοῦ, Ἀρχιμανδρίτης Φιλήμων Φωτόπουλος (οἱ Ἰταλοί κατακτητές δεν ἐπέτρεπαν τοποθέτηση νέου ἐπισκόπου).
Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου τό κτίσμα τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὑπέστη σημαντικές φθορές καί κατέστη ἐπιτακτική ἀνάγκη ἡ συντήρηση καί ἀνακαίνισή του. Για τό λόγο αὐτό, μέ φροντίδα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κώου καί Νισύρου κ. Ναθαναήλ ἔγιναν ἐκτεταμένες ἐργασίες ἀνακαίνισης ὥστε τό μνημεῖο νά ἀποδοθεῖ καί πάλι στούς πιστούς πλήρως ἀποκατεστημένο καί ἀνακαινισμένο.
Τέλος, νά σημειώσουμε ὅτι ἡ Ἱερά Μητρόπολις Κώου καί Νισύρου ἀφιέρωσε τό ἡμερολόγιο τοῦ ἔτους 2014 σέ αὐτόν τό ναό.DSC_2330DSC_2301DSC_2234DSC_2325DSC_2331DSC_2317DSC_2204DSC_2294DSC_2292

Συναξάρι του Αγίου Ενδόξου νέο - Ιερομάρτυρος Γεωργίου του Καρασταμάτη εξ Αγίας Παρασκευής της Κρήνης (Τσεσμέ) της Μικράς Ασίας.

Στην συγκεκριμένη εικόνα που υπάρχει στον Ι.Ναό Αγ. Νικολάου Νικαίας ο Σταυρός στην μέση της εικόνας συμβολίζει την 

«Σταυρωμένη Μικρά Ασία» Το Καμπαναριό στην μέση του Σταυρού ήταν το Καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής Σμύρνης 

ολόκληρο από χαλκό, εκ δεξιών προς αριστερά ο + Ζήλων Ευθύμιος, +Κυδωνιών Γρηγόριος, + Σμύρνης Χρυσόστομος, +

 Προκόπιος Ικονίου, Αμβρόσιος Μοσχονησίων. Στην συνέχεια αριστερά του Σταυρού είναι ο Μοναχός (εκπρόσωπος των

 Μοναχών σφαγιασθέντων), δεξιά του Σταυρού ο Κληρικός (εκπρόσωπος των Κληρικών σφαγιασθέντων), και κάτω δεξιά ο 

Μικρασιάτης κάτοικος, αντιπροσωπεύοντας τον ανδρικό πληθυσμό που εβασανίσθει και σφαγιάσθει, και αριστερά η 

Γυναίκα -Μάνα και το Τέκνο, αντιπροσωπεύοντας το σύνολο του γυναικείου και παιδικού πληθυσμού που εβασανίσθει, 

εβιάσθει και μαρτύρησε στα τουρκικά βασανιστήρια με τίμημα την ζωή του.

Συναξάρι του Αγίου Ενδόξου νέο - Ιερομάρτυρος
Γεωργίου του Καρασταμάτη εξ Αγίας Παρασκευής της Κρήνης (Τσεσμέ) της Μικράς Ασίας.

Συνταχθέντος  υπό  του Παντελή  Χούλη

     Ο πατήρ Γεώργιος Καρασταμάτης  ήταν γόνος  μιας από τις σημαντικότερες αρχοντικές οικογένειες του χωριού  Αγία Παρασκευή της Κρήνης (Τσεσμέ), που κατείχαν τη τέχνη της αλιείας, με αρκετά μεγάλα πλοία, τις λεγόμενες τράτες.
Έγγαμος κληρικός, εφημέριος  των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων ,ενός εκ των τριών ενοριακών ναών του χωριού, υπέργηρος. Ένα χαρακτηριστικό του, ήταν τα φουντωτά κατσαρά μαλλιά του, που είχαν γίνει αφορμή να τον αποκαλούν και «Τρούλο», μιας και έτσι έμοιαζε με τρούλο εκκλησίας. 
Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Αρχαία Ελλάδα, ενώ ήταν γνώστης και λάτρης του ένδοξου Βυζαντινού Πολιτισμού.
         Δεν έπαυε στιγμή να μιλά και να υπερηφανεύεται για την καταγωγή του, κύριο γνώρισμα  η καλοσύνη του, η ευγένεια και η άδολη χριστιανική αγάπη που τον χαρακτήριζε από τη νεότητα του ως και τη τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του. Ευσυνείδητος  κληρικός με άρτια κατάρτιση στην ορθόδοξη λειτουργική, καλλίφωνος και γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Απόφοιτος της « Κρηναϊκής Σχολής», αγαπητός σε όλους τους συγχωριανούς του.
Ο ζήλος και η ένθερμη αγάπη για τη διακονία που είχε αναλάβει τον έκανε να αργεί να τελειώσει τις ιερές ακολουθίες και τη Θεία Λειτουργία και οι συγχωριανοί, του είχαν προσάψει το παρατσούκλι «οψιμάκι» λόγω αργοπορίας.
          Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914 -1919 αναγκάστηκε και αυτός να διαφύγει μαζί με την οικογένεια του στην Ελλάδα, ίσως  Χίο όπως και οι περισσότεροι της περιοχής.
Η αγάπη του για το τόπο του, οι εν μέρει δικαιολογημένες συμπεριφορές των Ελλήνων  τον πλήγωσαν βαθιά τώρα που διανύει τη δύση της ζωής του.
          Όταν επέστρεψαν και πάλι πίσω, μετά τη φαινομενική αποκατάσταση των αδικιών, ο γέροντας είχε πάρει την απόφαση να μην ξαναφύγει από εκεί που τον όρισε ο Θεός, για να τον υμνεί και να τον δοξολογεί.
Δυστυχώς οι αναταραχές όμως δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνιση τους και πάλι, ο ήρεμος και εργατικός «Τσεσμελής» παίρνει οριστικά πλέον το δρόμο της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.
          Η βιαιότητα των Τούρκων επιφέρει το οριστικό και βαρύ πλήγμα στον ελληνισμό που οι πληγές  αυτές ως σήμερα παραμένουν ανοιχτές στις μνήμες όλων μας. Τα χωριά που αποτελούν τον Τσεσμέ ερημώνουν, οικογένειες τα εγκαταλείπουν με ότι μπορούν να διασώσουν από τα υπάρχοντα τους, από το νοικοκυριό τους που έστησαν με δουλειά αιώνες τώρα.
Χίος, Βόρεια Ελλάδα και φυσικά Σκιάθος το καταφύγιο των περισσοτέρων. 
Ως σήμερα οι απόγονοι αυτών των οικογενειών αποτελούν σημάδια της μνήμης των προσφύγων  μέσα στο πέρασμα των χρόνων.
Οι συγγενείς του παπά Γιώργη με τρόμο τον εκλιπαρούν να τους ακολουθήσει, ξέρουν καλά πως αυτή τη φορά όλα τελείωσαν, αυτή τη φορά η οργή των Τούρκων θα είναι ολοκληρωτική και άκρως φονική.

( Απ’ όσο γνωρίζουμε μια οικογένεια Καρασταμάτη με εφτά μέλη μετοίκησε στη Σκιάθο, αργότερα έφυγαν για Θεσσαλονίκη εκτός από τη Σταματία και τον αδελφό της Γεώργιο Αλεξανδρίδη το γένος Καρασταμάτη και τη μικρή τους αδελφή που πέθανε. Ίσως στη Θεσσαλονίκη και στα προσφυγικά περίχωρα να υπήρχαν εγκατεστημένοι άλλοι συγγενείς ).
          
         Ο παπά Γιώργης ο Καρασταμάτης ανένδοτος, η κατάλευκη γενειάδα του λαμπερή σαν ερμίνα , έτοιμη να βαφτεί με πορφυρό χρώμα από το αίμα του, έτοιμος να στεφθεί βασιλεύς με το στέμμα του μαρτυρίου.
Οι ορδές των άτακτων, που επέφεραν και τις μεγαλύτερες καταστροφές πλησίαζαν και το Τσεσμέ, ο Καρασταμάτης  παρέμεινε στο χωριό μαζί με δυο ακόμη γέροντες, παλιούς κουρείς, τον Γιώργη Μ. ( ίσως εννοεί τον Μακριδάκη ) και Νικολή Κ. ( ίσως τον Καρακούδα ) όπως αναφέρει το συμβάν στο βιβλίο του «ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ - ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  ΤΟΥ ΤΣΕΣΜΕ 1760 - 1922» σελ 660 ο Ιωάννης Δ. Αικατερίνης.
          Οι τρεις τους αποχαιρέτησαν τους τελευταίους κατοίκους της Αγίας Παρασκευής  ενώ ο γέροντας τους απηύθυνε τη στερνή ευχή και ευλογία του. Αυτός που τους βάπτισε, τους πάντρεψε, τους παραστεκόταν ως γνήσιος διάκονος της αγάπης. Ο ποιμένας κατευοδώνει τα λογικά του πρόβατα ενώ αυτός παραμένει αμετακίνητος εκεί, έτοιμος να δεχτεί το μαρτύριο και το θάνατο στη γη της αγιωτόκου Μικράς Ασίας, σε μια δεύτερη Άλωση.
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 1922, ένα φθινοπωρινό πρωινό, η σιγή που πριν λίγες ώρες κάλυπτε το  χωριό  διασαλεύεται από τον ήχο της καμπάνας.
Ηχεί για τελευταία φορά το σταυροαναστάσιμο μήνυμα για το σεβάσμιο εφημέριο των Αγίων Τεσσαράκοντα.
Ο παπά Γιώργης εκεί, παρών στη θέση του, δε θα άφηνε αλειτούργητη στην ενορία του έστω και υπό αυτές τις τρομερές συνθήκες. Από τη νύχτα ήδη είχε καταφτάσει στην περιοχή μια ομάδα από Τσέτες, ατάκτους Τούρκους, που ήταν η εμπροσθοφυλακή, η άτυπη στρατιωτική μονάδα του Κεμάλ, για την εξόντωση των Ελλήνων.
         Φορώντας τα ιερά του άρχισε να τελεί κανονικά ατάραχος τη Θεία Ευχαριστία ενώ οι άλλοι δύο παρέμεναν προσευχόμενοι, προσδοκώντας  λόγω γήρατος την «επιείκεια» των Τούρκων.
Οι στιγμές γεμάτες αγωνία, οι δύο κουρείς και φίλοι του γέροντα δειλιάζουν, πριν εισβάλουν οι Τούρκοι στο ναό προλαβαίνουν να διαφύγουν και να κρυφτούν όπως εξιστόρησαν οι ίδιοι. 
Ίσως εκείνες τις στιγμές η δειλία των δύο συντρόφων του, να του θύμισε τους μαθητές του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανής.
Ίσως του θύμισαν το μαρτύριο των Αγίων Τεσσαράκοντα  στο ναό των οποίων υπηρετούσε για χρόνια. Όταν μέσα στη λίμνη του μαρτυρίου τους ένας εξ αυτών λιγοψύχησε και έφυγε αντικαθιστάμενος από το φρουρό Αγλάϊο, που οραματίστηκε τους λαμπρούς στεφάνους του μαρτυρίου πάνω από τις κεφαλές όσων είχαν ριχτεί στην παγωμένη λίμνη.
Ο ταπεινός λευίτης μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο δεν προφταίνει να θυσιάσει τον Αμνό. Αλαλαγμοί,  φασαρία και ένας πυροβολισμός.
           Η ημέρα πέρασε, ο ήλιος γεμάτος ντροπή και θλίψη αποτραβήχτηκε, 
ο Γιώργης Μ. και ο Νικολής Κ. τολμούν να εξέλθουν από την κρυψώνα τους και δειλά προσεγγίζουν το ναό. 
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Γεώργιος Καρασταμάτης  -  λες και έλειπε ακόμη ένας αθλητής από την ομήγυρη των Αγίων Τεσσαράκοντα - βαπτισμένος  στη δική του «Σεβαστεία»  λίμνη από το αίμα του, εκεί, πεσμένος στην Ωραία Πύλη με ανοιγμένο το κρανίο όπως ένας άλλος νέο  Ιερομάρτυς, ο Άγιος Φιλούμενος στο Φρέαρ του Ιακώβ το 1979 έτσι τώρα και αυτός οδεύει προς τον Ουρανό που αγάπησε και υπηρέτησε αγόγγυστα μέχρις αίματος. 
 Ο Γιώργης Μ., που διέφυγε από τον κάβο Κουμούδι με βάρκα στη Χίο, ως αυτόπτης μάρτυρας των όσων είδε και έζησε, παρέδωσε τη μαρτυρία του αυτή ως ένα ταπεινό συναξάρι για το νέο Ιερομάρτυρα Γεώργιο  Καρασταμάτη.
         
(  Η ανεψιά του Ιερομάρτυρος, η γιαγιά μου, Σταματία Αλεξανδρίδη – Χούλη το γένος Καρασταμάτη, ήρθε ως πρόσφυγας σε ηλικία δώδεκα ετών στη Σκιάθο. Επίσης η μητέρα της γιαγιάς Σταματίας, Μαρία Καρασταμάτη είχε έναν αδελφό Γεώργιο Καρασταμάτη που μόνασε στο Άγιον Όρος με το όνομα Σίμων ).
           
          Μαρτυρικός ο θάνατος του παπά Γιώργη, η θυσία του αυτή, ακόμη μια προσφορά στο ουράνιο θυσιαστήριο, ένα ακόμη πολύτιμο πετράδι κοσμεί πλέον το στέμμα του Βασιλέως Χριστού. 
Από το 1923 ήδη καθιερώθηκε ο εορτασμός του μαρτυρικού μητροπολίτου Σμύρνης Αγίου Χρυσοστόμου και όσων βρήκαν το θάνατο κατά την μικρασιατική καταστροφή. Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας πρώτο αποδίδει την οφειλόμενη τιμή και προτείνει σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες να την αποδώσουν σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση στο νέφος αυτό των νεομαρτύρων.
           Οι σφαγές των Ελλήνων δεν είχαν απλά ως κριτήριο το  φυλετικό γνώρισμα εξαιτίας της λαμπρής και μακραίωνης παρουσίας τους στην Μικρά Ασία, είχαν και ως κριτήριο το θρησκευτικό φανατισμό, μιας και κάθε τι χριστιανικό βεβηλώθηκε και καταστράφηκε μετά μανίας.  Η εκκλησιαστική συνείδηση του ελληνικού λαού και το πλήθος των προσφύγων ανά την ελληνική επικράτεια αναγνώρισαν την αγιότητα όλων όσων βρήκαν το θάνατο στη γη της Ιωνίας.  Σε όλα αυτά η διοικούσα εκκλησία δεν μπορούσε να μην αποδεχτεί  αυτή την κοινή εκκλησιαστική συνείδηση ως έσχατο κριτήριο για την αλήθεια και τη πίστη του εκκλησιαστικού πληρώματος.  

 «Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος σε συνεδρίαση της, κατόπιν εισηγήσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου, με εγκύκλιο της με αριθμό 2556 την 5η Ιουλίου 1993 συναριθμεί εις την χορείαν των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας , πάντων των εν έτει 1922 εν Μικρά Ασία μαρτυρησάντων Επισκόπων, κληρικών τε και λαϊκών».
            
         Έτσι λοιπόν και ο Ιερομάρτυς Γεώργιος Καρασταμάτης δε θα μπορούσε να μη βρίσκεται στη χορεία των αγίων αυτών μαρτύρων.
Λειτουργώντας βρίσκει το θάνατο από τμήμα άτακτων στο χωριό του, την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ. 
Ομολογία πίστεως το θάρρος του να στέκει μπρος του αγίου θυσιαστηρίου, ένα θυσιαστήριο που έμελλε να γίνει τόπος μαρτυρίου και για τον ίδιο.  
          Τιμή και ευλογία για όσους κατάγονται από τη γενιά του μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ιερό καθήκον η απόδοση τιμών σε αυτόν το νέο Ιερομάρτυρα της πίστεως και κατά τον εορτασμό πάντων των εν τη Μικρασιατική Καταστροφή τελειωθέντων, την  Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αλλά πρωτίστως την ημέρα που παρέδωσε την αγία του ψυχή στις 4 Σεπτεμβρίου. Οι Αγιοπαρασκευιώτες της Χίου, τιμούν τον Ιερομάρτυρα ως άγιο μέσα από τις διηγήσεις και την παράδοση τους, ενώ η πλατεία μπρος από το ναό της Αγίας Παρασκευής  φέρει το όνομα του.
          Εύχομαι ο Άγιος Γεώργιος, να ευλογεί και να χαρίζει υγεία σε όλους μας, πρεσβεύοντας προς Αυτόν ώστε το γένος των Ελλήνων να μη ξαναζήσει άλλες τέτοιες οδυνηρές ημέρες.


       Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'  Ταχύ προκατέλαβε.  
Ποίημα Παντελή Χούλη

Ζωὴν τὴν οὐράνιον διατελέσας ἐν γῇ, σαυτὸν παρεσκεύασας θῦμα σεπτὸν τῷ Χριστῷ, Γεώργιε ἔνδοξε˙ ηὔφρανας Ἰωνίαν καὶ Τσεσμὲ τό χωρίον, ἔδραμες τῇ ἀθλήσει, δι᾿ ἀγάπην Κυρίου, γενναῖος  ἐν τῷ γήρατι τρισμάκαρ ἐφέστηκας.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ'. Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ. Ποίημα Παντελή Χούλη
Ποίημα Παντελή Χούλη

Ὦ τοῦ Δεσπότου μυστηρίων θεῖος πρόξενος, 
τοῦ Παραδείσου οἰκιστὴς μάκαρ Γεώργιε, 
ὑπὲρ πάντων ἱκέτευε τῷ Κυρίῳ. 
Ἐκ τῆς κόμης τοῦ Τσεσμέ ἀστὴρ ὑπέρλαμπρος, 
περιφρούρει τε καὶ σῷζε ἡμᾶς ἅπαντας, τοὺς σοῖ κράζοντας 
χαίροις τοῦ γένους ἡμῶν δόξα καὶ σέμνωμα.

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Δεφέλτου

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι ἄγνωστος στοὺς Συναξαριστές. Ἀναφέρεται στὸ Λαυριωτικὸ Κώδικα Ε 152 φ. 367α. Ἀγωνίσθηκε ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κατὰ τῶν αἱρετικῶν Μονοθελητῶν, τὸν 7οαἰῶνα μ.Χ. καὶ ὑπέμεινε πολλὲς δοκιμασίες ἀπὸ τοὺς Σκύθες, γιὰ τὴν προσήλωσή του στὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ εὐσέβεια.Η μνήμη του τιμάται στις 29 Φεβρουαρίου.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Άγιος Γεώργιος αρχιεπίσκοπος Λευκορωσίας

Ο Άγιος Γεώργιος, κατά κόσμο Γρηγόριος Ιωσήφοβιτς Κονίσκιυ, καταγόταν από επιφανή οικογένεια και γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1717 στην πόλη Νεζίν. Σπούδασε στη θεολογική ακαδημία του Κιέβου και έγινε μοναχός στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου.
Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Λευκορωσίας και κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1795.Η μνήμη του τιμάται στις 13 Φεβρουαρίου

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Οι Άγιοι 4 μάρτυρες οι εν Μεγάροις: ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝ

Οι Άγιοι 4 μάρτυρες οι εν Μεγάροις: ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝ
Οι Άγιοι Τέσσερες Μάρτυρες έγιναν γνωστοί στους δύσκολους χρόνους της τουρκοκρατίας στην πόλη των Μεγάρων της Αττικής, όπου βρέθηκαν και τα τίμια και χαριτόβρυτα άγια λείψανά τους κατά θαυμαστό τρόπο. Το έτος 1754 ένας κληρικός λεγόμενος Οικονόμου, του οποίου το όνομα πιθανόν να έχει σχέση με το οφίκκιο του οικονόμου, αφού σύμφωνα με έγγραφη μαρτυρία ήταν οικονόμος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ήθελε να κτίσει την οικία του. Ενώ οι εργάτες έσκαβαν τα θεμέλια της οικίας, ένας από αυτούς αισθάνθηκε έντονη θερμότητα στα πόδια του, ώστε του ήταν αδύνατον να συνεχίσει να εργάζεται. Έτσι, ανέφερε το γεγονός αυτό στον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Ο Οικονόμος θέλησε να σκάψει ο ίδιος με τα χέρια του πιο βαθιά, και κατά παράδοξο τρόπο αισθάνθηκε και αυτός το ίδιο φαινόμενο. Συνέχισαν όμως όλοι να σκάβουν και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά στην μεγάλη έκπληξη! 

Αντίκρυσαν μία ενεπίγραφη μαρμάρινη πλάκα, στην οποίαν αναγραφόταν:
Λείψανα Μαρτύρων. Αδριανός, Πολύευκτος, Πλάτων, Γεώργιος. Ανασηκώνοντας δε την πλάκα, βρήκαν τα πάνσεπτα λείψανα των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων, δοξολογώντας τον Θεό για την ουράνια ευλογία και παρηγοριά που τους χάρισε. Στο μέρος αυτό όπου βρέθηκαν τα Ιερά λείψανα, η αρχαιολογική έρευνα έφερε στο φως κατάλοιπα από μία μεγάλη παλαιοχριστιανική βασιλική, που χρονολογείται στα μέσα του 5ου έως τα μέσα του 6ου αιώνος, η οποία ήταν κτισμένη προς τιμήν των αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων. Η εύρεση της μαρμάρινης πλάκας κοντά στην παλαιοχριστιανική βασιλική υποδηλώνει την ύπαρξη του τάφου των αγίων Μαρτύρων: Αδριανού, Πολυεύκτου, Γεωργίου και Πλάτωνος. Το γεγονός αυτό διαδόθηκε σε όλη την πόλη των Μεγάρων. Η χαρά όμως των Μεγαρέων δεν κράτησε πολύ, καθώς την ίδια νύκτα ιερόσυλοι πήραν τα άγια λείψανα και έφυγαν για την Πελοπόννησο. Το γεγονός αυτό οι Μεγαρείς το ανέφεραν στις τοπικές τουρκικές αρχές, αλλά αυτές αδιαφόρησαν και έτσι δεν κατόρθωσαν να τους βρουν και να τους συλλάβουν. Έπειτα από όλα αυτά, ο Οικονόμος πήρε την μαρμάρινη πλάκα και πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέφερε στον Πατριάρχη το συμβάν. Έκτοτε κανείς δεν γνωρίζει που βρίσκονται τα άγια λείψανα των Τεσσάρων Μαρτύρων. Στα χέρια των Μεγαριτών παρέμειναν μόνο λίγα μικρά τεμάχια από τα δάκτυλα και τους σπονδύλους των αγίων Μαρτύρων, τα οποία η σύζυγος του Οικονόμου τα φύλασσε σε ένα σακκίδιο στο σπίτι της και διαδοχικά στην οικογένεια Οικονόμου. 


Το 1998 σε επισκευαστικές εργασίες της οικίας βρέθηκαν και άλλα τεμάχια αγίων λειψάνων, τα οποία τοποθετήθηκαν σε καλαίσθητη λειψανοθήκη. Το γεγονός αυτό πανηγυρίσθηκε με ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια. Όμως και πάλι η χαρά δεν κράτησε πολύ. Η λειψανοθήκη χάθηκε από τον Ναό όπου φυλασσόταν. Σήμερα τα λιγοστά τεμάχια από τα λείψανα των αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων φυλλάσονται στον ομώνυμο Ιερό Ναό της πόλεως των Μεγάρων, μέσα σε πολύτιμη αργυροποίκιλτη λειψανοθήκη. Έπειτα από σύντονες ενέργειες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγου προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Βαρθολομαίο προσφέρθηκε στην γενέθλιο πόλη των μεγαλομαρτύρων ως διαρκή και μόνιμη ευλογία απότμημα από τα ιερά και χαριτόβρυτα λείψανα των, τα οποία φυλάσσονται ως τιμαλφέστατον κειμήλιον στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σερρών.

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων την 1η Φεβρουαρίου.

1 Φεβρουαρίου, τα Μέγαρα τίμησαν τους προστάτες Αγίους 4 Μάρτυρες

Τη μνήμη των Αγίων τεσσάρων Μαρτύρων, Γεωργίου, Πολυεύκτου, Πλάτωνος και Αδριανού γιόρτασαν τα Μέγαρα την 1η Φεβρουαρίου με αρχιερατική ακολουθία του όρθρου και της Θείας Λειτουργίας.
Είχε προηγηθεί κατά την παραμονή πανηγυρικός εσπερινός με αρτοκλασία.
Στον εσπερινό χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ελευσίνος Δωρόθεος ενώ στον όρθρο και στην Θεία Λειτουργία, με τον Επίσκοπο Ελευσίνος συγχοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νουβίας και παντός Σουδάν Νάρκισσος.
Εκατοντάδες πιστών παρακολούθησαν τις ακολουθίες.
Το πρωί του Σαββάτου, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε λιτάνευση της εικόνας και των λειψάνων των Αγίων τεσσάρων Μαρτύρων στους δρόμους της πόλης με επικεφαλής την φιλαρμονική του Δήμου και την απόδοση τιμών από στρατιωτικό άγημα, τμήματα μαθητών και εθελοντικών οργανώσεων
Παρευρέθηκε σύσσωμη η Τοπική Αυτοδιοίκηση με επικεφαλής τον Δήμαρχο Γιάννη Μαρινάκη, η Αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Αττικής Σταυρούλα Δήμου, βουλευτές, διοικητές στρατιωτικών μονάδων, εκπρόσωποι δημοσιών υπηρεσιών και συλλογικών οργανώσεων.
Την ευθύνη της διοργάνωσης, εκ μέρους της εκκλησίας είχε ο προϊστάμενος του ιερού ναού Αγίας Παρασκευής Μεγάρων πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος και εκ μέρους του Δήμου ο Αντιδήμαρχος Θανάσης Ζάλης

Εκατοντάδες άρτοι προσφέρθηκαν σε αρτοκλασία κατά την ακολουθία του εσπερινού
 
 
Την εικόνα και τα ιερά λείψανα των Αγίων ακολούθησαν ο Επίσκοπος Ελευσίνος κ. Δωρόθεος και ο Μητροπολίτης Νουβίας και παντός Σουδάν κ. Νάρκισσος
Η λειψανοθήκη των Αγίων μεταφέρθηκε από στρατιωτικό όχημα ενώ τιμές απέδωσε στρατιωτικό άγημα
 
 
 
 
 
Η φιλαρμονική του Δήμου Μεγαρέων. Αρχιμουσικός, Σπύρος Μπερδελής
 
ΠΗΓΗ