Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ +7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στα απέναντι της Μυτιλήνης Μικρασιατικά παράλια κατά το έτος 776 μ.Χ. από γονείς επισήμους και πλουσίους και ίσως να ήταν το μόνο παιδί τους.
Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο Γεώργιος μοίρασε όλη την περιουσία του σε φτωχούς και σε ηλικία δέκα οχτώ ετών έφυγε σε μοναστήρι, όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Θέλοντας ακόμη μεγαλύτερη, αυστηρότερη άσκηση, έφυγε από τη Μ. Ασία και ήλθε στη Μυτιλήνη, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, για να ζήσει ασκητική ζωή σε ένα σπήλαιο με απόλυτη εγκράτεια, νηστεία και προσευχή. Όμως δεν άργησε να διαδοθεί η φήμη της αγιότητάς του σ' όλο το νησί, ώστε όταν πέθανε ο επίσκοπος της Μυτιλήνης όλος ο λαός ζήτησε να γίνει επίσκοπος ο Γεώργιος. Έτσι σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών χειροτονήθηκε επίσκοπος κατά το έτος 804 μ.Χ.

Τοιχογραφία Μονή Ντετσάνι
Έπειτα από εννέα χρόνια αναγκάσθηκε για διακανονισμό υπηρεσιακών υποθέσεων να έλθει στην Κωνσταντινούπολη, όπου Αυτοκράτωρ τότε ήταν ο Μιχαήλ Ραγκαβέ (811-813) και Πατριάρχης ο άγιος Νικηφόρος (806-815).

Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμβούλευσε τον άγιο Γεώργιο να παραμείνει για ένα χρονικό διάστημα στην Πόλη, όπου θεωρούσε απαραίτητη την παρουσία και τη βοήθειά του. Έτσι ο Γεώργιος παρέμεινε δύο χρόνια (813-815) στα Πατριαρχεία.

Εν τω μεταξύ έγινε Αυτοκράτωρ ο Λέων ο Ε' ο Αρμένιος, που ήταν εικονομάχος και κήρυξε διωγμό κατά των εικονοφίλων. Ο Πατριάρχης συνοδευόμενος από τον επίσκοπο της Μυτιλήνης Γεώργιο και άλλους σεβαστούς πατέρες παρουσιάστηκαν στον Αυτοκράτορα και του ζήτησαν να καταπαύσει τον κατά της Εκκλησίας διωγμό. Ο Αυτοκράτορας όχι μόνο φάνηκε ανένδοτος, αλλά και κατεδίκασε σε εξορία τον Πατριάρχη και τον Γεώργιο και μάλιστα τον Γεώργιο για την «ελευθεροστομία», με την οποία μίλησε στον Αυτοκράτορα, διέταξε να τον μαστιγώσουν με εκατό μαστιγώσεις.

15ος ΑΙΩΝΑς-ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο Γεώργιος εξορίστηκε σε ένα ξερονήσι της Προποντίδος. Εκεί συνέχισε την ασκητική ζωή υπομένοντος αφάνταστες κακουχίες, στερήσεις, πόνους, καθώς ζούσε «εις δυσβάτους και φαραγγώδεις τόπους, τρεφόμενος δια των αυτομάτως κατά τόπον φυομένων βλαστημάτων», δηλαδή ζούσε μόνο με άγρια χόρτα.

Πολύ σύντομα άρχισαν να τον επισκέπτονται εκεί χριστιανοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του, να εξομολογηθούν και να ζητήσουν να θεραπεύσει τους αρρώστους των. Αναφέρονται θαύματα που έκαμε ο άγιος, θεραπεύοντας ένα διαμονιζόμενο, έναν κωφάλαλο, έναν τυφλό και άλλα. Λόγω των πολλών θαυμάτων - σημείων - που έκαμε ο Άγιος τον ονόμασαν «σημειοφόρο», δηλαδή θαυματουργό.

Σύντομα, όμως, λόγω των διωγμών και κακουχιών, έχασε την υγεία του και έπειτα από έξι χρόνια, πού πέρασε εξόριστος, πέθανε σε ηλικία μόλις 45 ετών στις 7 Απριλίου του 821.

Επί Πατριάρχου Μεθοδίου (842-846) οι χριστιανοί της Μυτιλήνης ήλθαν στον τόπο της εξορίας και πήρανε τα λείψανα του Αγίου και τα έφεραν ευλαβικά στη Μυτιλήνη.

Πολύ νωρίς ο Γεώργιος τιμήθηκε σαν άγιος από το λαό της Μυτιλήνης. Από πολύ νωρίς τα άγια λείψανά του χαρακτηρίστηκαν σαν «πηγή ιαμάτων» και η εκκλησία τον ονόμασε θαυματουργό, «σημειοφόρο» .

Δεν είναι γνωστό τι απέγιναν με το πέρασμα του χρόνου τα λείψανα του Αγίου, είναι όμως γνωστό, ότι το χέρι του Αγίου παρέμεινε στη Μυτιλήνη και εγκωμιάζεται στην ακολουθία του σαν θαυματουργό, όπως βλέπομε στις παρακάτω φράσεις: «Πηγήν ανεξάντλητον η ση ποίμνη των ιάσεων την ιεράν κεκτημένη σου χείρα...». «Τους πλουτούντας, μάκαρ, χείρα την σην, την σεπτήν και θείαν και τιμώντας πανευλαβώς». «Εορτάζει σήμερον η Εκκλησία την σεπτήν σου κοίμησιν, αρχιεράρχα του Χριστού σημειοφόρε Γεώργιε, σου προσκυνούσα την χείρα την πάνσεπτον».

ΑΠΟ ΡΩΣΙΚΟ ΜΗΝΑΙΟ 17ου ΑΙΩΝΑ
Το χέρι του αγίου Γεωργίου, που τόσος λόγος γίνεται γι' αυτό στα τροπάρια της ακολουθίας, έχομε λόγους να πιστεύουμε ότι είναι αυτό που βρίσκεται σήμερα στο ναό του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου της Κοινότητος Σκαλοχωρίου Μυτιλήνης, κλεισμένο σε ασημένιο περίβλημα πού γράφει επάνω «Άγιος Γιόργις».


ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ο πύργος ο άσειστος της Εκκλησίας Χριστού,
ο μέγας Γεώργιος της Μυτιλήνης ποιμήν,
φωστήρ ο παμμέγιστος∙
άνωθεν συγκαλείται των αγγέλων τάς τάξεις,
κάτωθεν συναθροίζει των ανθρώπων τα πλήθη
ομόφωνον αναπέμψαι δόξαν Χριστώ τω Θεώ.

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Ο Άγιος Γεώργιος στην Πρίγκηπο και ...οι μουσουλμάνοι

Η ιερά μονή του αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο γίνεται τόπος συνάντησης χριστιανών και μουσουλμάνων κάθε χρόνο στην εορτή του αγίου (23 Απριλίου). Ας δούμε μια εκτενή περιγραφή από την κα Ράλλη Παπαγεωργίου. Πηγή: http://www.dailygreece.com/2007/04/muslims_believe_in_orthodox_saint_george_in_turkey.php.
H κυρία που βρισκόταν στο ίδιο φαιτόν (αλογάμαξα) με εμάς ήταν μουσουλμάνα. Γιατί όμως πήγαινε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και μάλιστα ανήμερα του ορθόδοξου Πάσχα; Το πρώτο σχόλιό μας ήταν για την κακή κατάσταση του δρόμου.
Στην Πρίγκηπο, όλοι οι δρόμοι είναι σκαμμένοι! Τελικά τη ρώτησα, «δεν είστε μουσουλμάνα;». «Είμαι». «Τότε γιατί πηγαίνετε σε ελληνορθόδοξο μοναστήρι;» «Ορθόδοξος, μουσουλμάνος, δεν έχει σημασία». «Γιατί πηγαίνετε;» επιμένω εγώ... «Πίστη!».
Έμεινα άφωνη με την απάντηση! Μια μουσουλμάνα πιστεύει στον Άγιο Γεώργιο! Μου εξήγησε πως πάει για να κάνει ευχή. Είναι η 4η ή η 5η φορά που πηγαίνει, ενώ ο γιος της δεύτερη. «Πραγματοποιήθηκαν οι ευχές σας;», τη ρωτάω. «Ναι», μου λέει, ενώ ο γιος της, αν και απογοητευμένος, επιμένει πιστεύοντας πως ίσως αυτήν -την 3η φορά- και η δική του ευχή πραγματοποιηθεί. 
Φτάνοντας στους πρόποδες του λόφου που βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, το θέαμα είναι εκπληκτικό!!! Χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν την ανηφόρα που οδηγεί στο μοναστήρι! Είναι κυρίως μουσουλμάνοι! Οι Έλληνες είναι ελάχιστοι. Μου το είχαν επισημάνει και το προηγούμενο βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του Πατριαρχείου, «φέτος δεν ήρθαν τόσοι πολλοί από Ελλάδα».
Άνδρες, γυναίκες, παιδιά ανηφορίζουν κρατώντας στα χέρια τους μια... κουβαρίστρα! Πολύχρωμες κλωστές κατά μήκος του δρόμου δίνουν χρώμα στο ήδη ανοιξιάτικο περιβάλλον. Οι άνθρωποι δένουν μικρές κορδέλες ή μαντιλάκια στα κλαδιά των δέντρων, αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές, για να τους προστατεύει ο Άγιος από κάθε κακό, να αγοράσουν ένα σπίτι, να βρουν καλύτερη δουλειά, να τους αγαπήσει αυτός που θέλουν. «Το όνομα του Βεντούτ, στην καρδιά του, πρόσθεσε την αγάπη μου γι’ αυτόν, ας με αγαπήσει σε παρακαλώ!..».


Με τη φίλη μου τη Γιασεμίν διασχίζουμε δύσκολα τον πετρόχτιστο δρόμο. Είχε επισκεφθεί το μοναστήρι μικρή, όταν είχε έρθει με τους γονείς της από το Βέλγιο, αλλά δεν θυμάται και πολλά... Η ανηφόρα γίνεται πιο απότομη και κουραστική, και ο κόσμος περισσότερος. Αριστερά η θέα της θάλασσας του Μαρμαρά και η Πόλη από μακριά είναι μαγευτική. Μια κοπέλα μας προσφέρει κύβους ζάχαρης. «Τι είναι αυτό;», τη ρωτάμε. Έκανε ευχή, λέει, και πραγματοποιήθηκε. Η φίλη της μας εξηγεί πως όταν η ευχή σου πραγματοποιηθεί, την επόμενη χρονιά πρέπει να επιστρέψεις στην εκκλησία και να μοιραστείς τη... γλύκα της ευχής σου με όλους! «Τι ευχήθηκες;» ρώτησα τη νεαρή, γύρω στα 23-24 φαινόταν. «Να βρω δουλειά σε σχολείο». «Και βρήκες;». «Ναι», απαντά με ένα διάπλατο χαμόγελο ευτυχίας. «Ε, συγχαρητήρια τότε». Ανεβαίνοντας παρατηρώ πως υπάρχουν και άλλοι που κρατούν στα χέρια τους κουτιά με ζάχαρη. Μεγάλη επιτυχία ο Άγιος στους μουσουλμάνους, μονολογώ.
Αρκετά μέτρα πριν από την εκκλησία ξεκινά η ουρά για να εισέλθεις. Την προσπερνάμε με τη Γιασεμίν (ένεκα της δημοσιογραφικής ταυτότητας) και πάμε στην είσοδο του ναού. Απίστευτο! Μοναχοί πουλούν κεριά και μικρά κουδουνάκια (Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς) στους μουσουλμάνους, που συνωστίζονται για να... ανάψουν το κερί και να φιλήσουν την εικόνα της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου. Μια γυναίκα με μαντίλα, υψώνοντας τα χέρια προς τα πάνω, όπως προσεύχονται δηλαδή οι μουσουλμάνοι, επαναλαμβάνει μάλλον ψιθυριστά την ευχή της μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Μια γυναίκα... μαντιλοφορούσα!
Γιορτή του παιδιού και γιορτή του αγίου Γεωργίου
Η ΗΜΕΡΑ της ονομαστικής εορτής του Αγίου Γεωργίου ταυτίστηκε φέτος με τη γιορτή του παιδιού στην Τουρκία. Για τους ορθόδοξους μπορεί η γιορτή να μεταφέρθηκε, όμως οι μουσουλμάνοι είναι... τυπικοί, όπως εδώ και πολλά χρόνια. «Στις 23 Απριλίου και στις 24 Σεπτεμβρίου ερχόμαστε», μου είχε είπε η συμπαθητική κυρία στο φαιτόνι. Το βλέμμα μου πέφτει στη Χάλκη. Η Θεολογική Σχολή δεν φαινόταν από το σημείο που βρισκόμουνα, όμως την είχαμε δει όταν περνούσαμε με το βαπόρι, βουβή ανάμεσα στα δέντρα.
Αν και απόγευμα ο ήλιος καίει... Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται, ενώ κάποιοι φαίνεται να έχουν προετοιμαστεί να περάσουν τη νύχτα τους εκεί, δίπλα στο μοναστήρι. Τελικά, τα θαύματα δεν έχουν θρησκεία και η πίστη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει πως μπορεί να τα καταφέρει! Κατηφορίζοντας μαζέψαμε πολλούς κύβους ζάχαρης με τη Γιασεμίν. «Έκανες ευχή;» τη ρωτάω. «Ναι» μου απαντά, «εσύ;». Κι εγώ, να δούμε λοιπόν...
Γράφουν στον τοίχο ευχές
ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ του ναού κάποιες νεαρές κοπέλες έγραφαν σε ένα αλουμινιένο τμήμα του τοίχου την ευχή τους. Οι Τούρκοι αστυνομικοί επιτηρούν τη γραμμή που υπάρχει ακόμα και μέσα στην εκκλησία. Δεν φαίνεται να τους ενοχλεί, ούτε να ξαφνιάζονται. Μάλλον η πιο ξαφνιασμένη ήμουν εγώ. Μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, όλοι... προσκυνούν! Η εικόνα είναι γεμάτη τάματα και πολλά ρολόγια!Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχουν τα ρολόγια, αλλά δεν πειράζει...Ούτε χρόνος υπήρχε, ούτε κάποιος διαθέσιμος να ρωτήσω. Όλοι ήταν είτε απασχολημένοι, είτε απορροφημένοι.Στο πίσω μέρος της εκκλησίας,πάνω στο βράχο, ορισμένες γυναίκες λιώνουν τους κύβους της ζάχαρης,κολλάνε τα κεριά και επαναλαμβάνουν ψιθυριστά την ευχή τους. Είναι 4 το απόγευμα και στην ουρά περιμένουν τουλάχιστον 1.000 άτομα. Ακόμη ανεβαίνουν...

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

Οι ρίζες της ενορίας του Αγ. Γεωργίου Γιαννιτσών είναι αρκετά βαθιές και σχετίζονται μετον πολύπαθο ελληνισμό της προσφυγιάς της Ανατολικής Θράκης και ειδικότερα των περιοχών Στράντζας και Μαδύτου.
im1
Η Στράντζα ήταν μία πόλη με ακμάζουσα προοπτική, υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ηρακλείας, ενώ αργότερα στη Μητρόπολη Τυρολόης και Σερεντίου. Κεντρικός Ναός και στολίδι της πόλης ήταν η μεγαλοπρεπής εκκλησία του Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και πολιούχου της Στράντζας. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, το 1914, τετρακόσιες περίπου οικογένειες από τη Στράντζα και im2τη Μάδυτο ήρθαν στα Γιαννιτσά και εγκαταστάθηκαν σε εγκαταλειμμένα τουρκικά σπίτια της συνοικίας Ωρολογίου, όπως λεγόταν τότε η περιοχή εξαιτίας ενός ρολογιού.
Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πραγματικά τραγικές, αφού να φανταστεί κανείς ότι σε κάθε ένα δωμάτιο ενός σπιτιού εγκαθιστούσαν οι αρχές μία ολόκληρη οικογένεια. Η ταλαιπωρία της προσφυγιάς, οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης και η λίμνη, η οποία δεν είχε ακόμη αποξηρανθεί, προκάλεσαν αρρώστιες που είχαν ως αποτέλεσμα πολλοί πρόσφυγες να χάσουν γρήγορα τη ζωή τους. Η ταλαιπωρία τους παρουσιάζεται πολύ χαρακτηριστικά στο λαϊκό άσμα που τραγουδούσαν για τα Γιαννιτσά της προσφυγιάς :

«Όποιος δεν έχει βάσανα
και θέλει ν΄ αποκτήσει
στα έρημα τα Γιαννιτσά
νά ΄ρθει να κατοικήσει »
Μαζί με τους εκατοντάδες πρόσφυγες της Στράντζας που εγκαταστάθηκαν στα Γιαννιτσά συγκαταλέγεται και ο ιερέας της ενορίας του Αγ. Γεωργίου, π. Θεόδωρος Κωνσταντινίδης, ο οποίος ήταν ο πρώτος εφημέριος της μετέπειτα ενορίας του Αγ. Γεωργίου Γιαννιτσών.
im3Ο παπα-Θόδωρος μαζί με συμπατριώτες του φεύγοντας από την πατρίδα, πήραν μαζί τους την εικόνα του Αγ. Γεωργίου, τα Ιερά Σκεύη από την Αγ. Τράπεζα, το Ιερό Ευαγγέλιο, τα εξαπτέρυγα, το μυροδοχείο και άλλα αντικείμενα του Ναού τους. Έκαναν το σταυρό τους και είπαν: « Όπου εμείς, εκεί και αυτά ».
Τα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς ο παπα-Θόδωρος εξυπηρετούσε όλες τις λειτουργικές ανάγκες του λαού. Διαμόρφωσε ένα δωμάτιο του σπιτιού του σε εκκλησία και τοποθέτησε εκεί τα κειμήλια της πατρίδας. Εκεί μαζεύονταν ασφυκτικά οι πρόσφυγες και έπαιρναν δύναμη και ελπίδα.
Αργότερα ένας πλούσιος που καταγόταν από τη νότια Ελλάδα χάρισε στην ενορία μία αποθήκη, που βρισκόταν στο δρόμο προς την Παλαιά Αγορά, στη σημερινή οδό Καραολή-Δημητρίου. Η αποθήκη ήταν αρκετά μεγάλη και βολική αφού είχε ανατολική κατεύθυνση. Με κόπο και προσπάθεια καθαρίστηκε, ασπρίστηκε, τοποθετήθηκαν στασίδια, χωρίστηκε το Ιερό και μεταφέρθηκαν εκεί τα Ιερά κειμήλια από το σπίτι του παπα-Θόδωρου. Από έξω στήθηκε ένα ξύλινο καμπαναριό, που με τον ήχο του μάζευε τους πιστούς. Η επίσημη άδεια λειτουργίας της ενορίας του Αγ. Γεωργίου δόθηκε από το κράτος το 1918.Δυστυχώς σήμερα δε σώζεται κανένα έγγραφο στο αρχείο του Ναού, διότι το  Σεπτέμβριο του 1944 καταστράφηκαν όλα από πυρκαγιά που προκάλεσαν τα Γερμανικάim4στρατεύματα κατοχής. Από την ίδια πυρκαγιά καταστράφηκε ολοσχερώς ο προσωρινός Ναός των προσφύγων, όπως και πολλά άλλα σπίτια της πόλης των Γιαννιτσών. Τα χρόνια εκείνα στην πόλη των Γιαννιτσών υπήρχαν μόνο δύο ενορίες. Η ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1864) και η ενορία των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης (1908). Μετά τη νέα αυτή δοκιμασία της πυρκαγιάς η ενορία του Αγ. Γεωργίου προσκολλήθηκε στην ενορία των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών του λαού. Ο επόμενος εφημέριος, π. Σωτήριος Διαμαντόπουλος συνέχισε να ασκεί ποιμαντικά και διοικητικά καθήκοντα στην ενορία. Ο τότε Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κυρός Παντελεήμων Παπαγεωργίου, ο μετέπειτα Θεσσαλονίκης, βλέποντας τις ανάγκες του λαού, και μετά την εκδημία του π. Σωτηρίου Διαμαντόπουλου, διόρισε εφημέριο στην υπό ανέγερση εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, τον π. Θεολόγο Ηρωίδη. Ο π. Θεολόγος μαζί με το εκκλησιαστικό συμβούλιο κατασκεύασαν ξύλινη παράγκα από πισσόχαρτο, δίπλα από το σημερινό Ναό, ενώ συγχρόνως άρχισαν τις προεργασίες για τη θεμελίωση του νέου Ναού.
im5
Η επίσημη τελετή θεμελίωσης του σημερινού Ιερού Ναού έγινε στις 21 Μαΐου 1948, αρχιερατεύοντος του Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κυρού Παντελεήμονος και εφημερεύοντος του ιερέως π. Θεολόγου Ηρωίδη. Μέλη της επιτροπής ανεγέρσεως ήταν οι: κ. Τριανταφυλλίδης Στέφανος, κ. Μητώσης Δημήτριος, κ. Σουναρίδης Ιωάννης, κ. Φίλτσος Γρηγόριος, κ.Παπακωνσταντίνου Ιωάννης, κ. Κάλφας Ιωάννης και κ. Σταμενίτης Διονύσιος.
Πολιτικός μηχανικός για το σχέδιο του Ναού ήταν ο πολύ ονομαστός για κατασκευές Ιερών Ναών, Ορλάνδος από την Αθήνα. Εργολάβος, κατόπιν μειοδοτικού διαγωνισμού, ήταν ο κ. Αποστολόπουλος. Για την κατασκευή του Ναού, η οποία είναι όλη πέτρινη, ήρθαν εξειδικευμένα μαστόρια από την Ήπειρο. Το πάχος των τοίχων φτάνει τα 85εκ. Το μοναδικό μέρος στο οποίο χρησιμοποιήθηκε μπετόν είναι  τέσσερις μεγάλοι πεσσοί, που στηρίζουν τον τρούλο, δύο κολώνες που στηρίζουν το γυναικωνίτη, καθώς και δύο κολώνες πίσω από το τέμπλο του Ιερού. Το ύψος του Ναού εσωτερικά φτάνει τα 19μ., το μήκος τα 27μ. και το φάρδος τα 18.50μ. Ο ρυθμός του Ναούim6 είναι βασιλική σταυροειδής  με τρούλο. Στο δεξιό μέρος του Ιερού υπάρχει και δεύτερη εγκαινιασμένη Αγία Τράπεζα προς τιμήν του Αγ. Νικολάου, επισκόπου Μύρων της Λυκίας.
Μετά από πολύ κόπο και την πάροδο οχτώ ετών εγκαινιάστηκε, στις 24 Μαρτίου 1957, ο Ναός του Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, αρχιερατεύοντος του Μητροπολίτου κυρού Διονυσίου και εφημερευόντων των ιερέων π. Θεολόγου Ηρωίδη και π. Αθανασίου Βαμβίνη.
Στο σημείο αυτό κρίνεται αναγκαίο να τονίσουμε ιδιαίτερα το έργο του εφημερίου και αργότερα προϊσταμένου του Ναού, π. Αθανασίου Βαμβίνη. Ο π. Αθανάσιος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία, πρόοδο και ανάπτυξη του Ναού. Από το έτος 1952 μέχρι και τη συνταξιοδότησή του, το έτος 1997, εργάστηκε με ζήλο τόσο στα διοικητικά όσο και στα ποιμαντικά καθήκοντά του. Σήμερα ο π. Αθανάσιος αποτελεί παράδειγμα για τους νέους ιερείς με τη φιλακολουθία του και την αγάπη του για την Εκκλησία.
Αργότερα, καθώς ο πληθυσμός της ενορίας αυξανόταν συνεχώς, έγινε προέκταση του Ναού κατά 9.5μ., με την ευλογία του Μητροπολίτου Εδέσσης κυρού Καλλινίκου. Το 1983 ο Ναός αγιογραφήθηκε κατά το κυρίως μέρος του με την παραδοσιακή τεχνοτροπία της κρητικής σχολής, από τον αγιογράφο Χριστοφάνη Βουτσινά. Το τέμπλο του Ναού είναι χτιστό και οι εικόνες του είναι αναγεννησιακής τεχνοτροπίας από τον αγιορείτικο αγιογραφικό οίκο των Καρτσωναίων.
im7Στα κειμήλια του Ναού συγκαταλέγονται τα από τη Στράντζα μεταφερθέντα: η εικόνα του Αγ. Γεωργίου, το Ιερό Ευαγγέλιο, δύο εξαπτέρυγα, ένα θυμιατό, δύο μυροδοχεία, καθώς και ένα ασημένιο που το χρησιμοποιούσαν για να πίνουν κρασί οι νεόνυμφοι στο μυστήριο του γάμου. Στα κειμήλια ανήκει επίσης ο υπερμεγέθης Σταυρός, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στο νάρθηκα του Ναού. Ο Σταυρός είναι προσφορά του Μητροπολίτου Εδέσσης Διονυσίου και έχει καθαγιαστεί στο φρικτό Γολγοθά. Η επίσημη υποδοχή του Σταυρού έγινε στην είσοδο της πόλης στις 25 Μαΐου 1958.
Στο Ναό φυλάσσονται Ιερά Λείψανα των: Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Αγ. Χαραλάμπους, Αγ. Ονουφρίου, Αγ. Παρασκευής, Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου και του Αγ. Αρσενίου του Καππαδόκου.
Ο Ναός πανηγυρίζει στη μνήμη του Αγ. Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, 23 Απριλίου και στη μνήμη του Αγ. Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας, 6 Δεκεμβρίου.
Παραπλεύρως του Ναού χτίστηκε το 1968, με την εποπτεία του τότε προϊσταμένου π. Αθανασίου Βαμβίνη, τριώροφο κτήριο που χρησιμοποιήθηκε ως οικοτροφείο-ορφανοτροφείο θηλέων. Από το 1984 στους δυο ορόφους του κτιρίου στεγάζεται το Δημοτικό Ωδείο Γιαννιτσών, ενώ στον υπόλοιπο χώρο εξυπηρετούνται οι ποιμαντικές ανάγκες του Ναού.
im8

Σήμερα στο Ναό εφημερεύουν τέσσερις ιερείς. Στις δραστηριότητες του Ναού ανήκουν κατηχητικά όλων των βαθμίδων, νεανικές και φοιτητικές συνάξεις, κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής, σχολή αγιογραφίας, δανειστική εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών, φιλόπτωχο ταμείο, καθημερινό γεύμα αγάπης, εκδόσεις περιοδικού, CDs κ.ά.

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΕΩΤΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ

Η Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, χτισμένη πάνω σε τεράστιο βράχο, ιδρύθηκε το 752, εγκαταλείφθηκε γύρω στο 1203 και επανιδρύθηκε το 14ο αιώνα, και συγκεκριμένα το 1393.

Γνώρισε εποχές μεγάλης δόξας, ακόμα και κατά την οθωμανική κατάκτηση.

Χαρακτηριστική της ευημερίας και της ακτινοβολίας της είναι η περίφημη βιβλιοθήκη που διέθετε, μεγάλο μέρος της οποίας καταστράφηκε το 1903.





agioritikovima.gr

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

ΝΑΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟ

Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Γενίκιοϊ



Η εκκλησία αναφέρεται στη λίστα του Πατεράκη με ημερομηνία 1604, επίσης ο Γραμματέας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων Παύλος το 1652 την αναγράφει με το όνομα του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Σάββα.Ο İnciciyan στο τέλος του 18ου αι. με το όνομα του Αγίου Γεωργίου. Η σημερινή εκκλησία επισκευάστηκε την 1η του Μάη του 1851.Στην αυλή της εκκλησίας είναι θαμμένοι οι πατριάρχες Ιεροσολύμων Πολύκαρπος (1827), IV. Αθανασίου (1844) και II. Κύριλλος (1877). Οι εξωτερικές διαστάσεις 28,25 x 15,1 μ. δομή,και περίπου 10,1 μ. σε ύψος.
* * * * 

Ναός του Αγίου Γεωργίου στα Ψαμαθειά





Η εκκλησία βρίσκεται στην A. Nafiz Gürman Caddesi. Λέγεται ότι η ιστορία της φθάνει στο παρελθόν μέχρι και το 1132. Ο Gerlach γράφει ότι επισκέφθηκε την εκκλησία στις 23 Απριλίου 1583. Το 1652 την εκκλησία επισκέφθηκε ο γραμματέας του πατριαρχείου Ιεροσολύμων Παύλος και γράφει για ένα βυζαντινό κτίσμα με τρούλο. Η πυρκαγιά του 1782 κατέστρεψε πολλές ειόνες της εκκλησίας. Ο σημερινός ναός χτίστηκε το 1834 από τον αρχιτέκτονα Νικόλαο Nikitadis. Επιδιορθώθηκε το 1966, και σύμφωνα με την επιγραφή ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια του Αθανασιάδη Βασίλειου. Οι εξωτερικές διαστάσεις είναι 16,67 x 15,1 μ. και περίπου 14 μέτρα ύψος.
**** 

Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Κουσκουντζούκ



Η εκκλησία για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Eremya Kömürciyan (1637 - 1695). Ο S. Hovhannesyan (1740 – 1805) την αναφέρει με το όνομα άγιος Παντελεήμων και γράφει πως υπήρχε και αγίασμα. Οι χριστιανοί που ήρθαν στην Πόλη από τη Σινασό το 1821 ενδιαφέρθηκαν για την εκκλησία. Ο ναός ανακαινίστηκε μεταξύ 1951 και 1995. Η τρίκλιτη βασιλική εκκλησία έχει διαστάσεις 19,56 x 12,78 μ. και περίπου 7,3 μ. σε ύψος.
* * * *

Ναός του Αγίου Γεωργίου Αγιοταφικό Μετόχι στο Φανάρι





Η εκκλησία που βρίσκεται στην Vodina Caddesi αριθμός 53, χτίστηκε το 1132. Το όνομα της εκκλησίας αναφέρεται και στη λίστα του Τρύφων με ημερομηνία 1583 και στη λίστα του Πατεράκη του 1604. Μετά την πυρκαγιά το 1640 το κτίριο επισκευάστηκε από τους γουναράδες. Το 1652 ήρθε στην Κωνσταντινούπολη από το πατριαρχείο Αντιοχείας ο γραμματέας Παύλος και μνημονεύει την εκκλησία με το όνομα Αναστάσεως - Αγίου Τάφου. Σε κάποιες πηγές του 17ου αι. η εκκλησία αναφέρεται ως μοναστήρι του πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το 1691 η εκκλησία ξαναχτίστηκε μετά από πυρκαγιά από τον Κάλφα Παύλο. Το 1728 για ακόμα μια φορά κάηκε και ξαναχτίστηκε το 1730. Σύμφωνα με επιγραφή ο ναός το 1833, 1834 και το 1913 ανακατασκευάστηκε. Οι εξωτερικές διαστάσεις της εκκλησίας είναι 32,9 Χ 14:29 μ. και 9,8 μ. σε ύψος. .
* * * * 

Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Τσεγκέλκιοϊ











O ἀξιόλογος ἐρευνητὴς καὶ ἐκκλησιογράφος Μαν. Γεδεὼν περιγράφοντας τοὺς Ναοὺς τῆς Ἀσιατικῆς ὄχθης τοῦ Βοσπόρου λέει «...ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τσεγκέλκιοϊ ἱδρύθηκε τὸν ιη´ αἰῶνα, ἐνῷ οἱ ἐκκλησίες τοῦ Κουσκουντζουκίου καὶ τῆς Χρυσουπόλεως εἶναι Βυζαντινοί». Καὶ βέβαια ὁ ναός, ὅπως εἶναι σήμερα, δὲ φαίνεται νὰ ἔχῃ Βυζαντινὴ προέλευση. Τὸ ὅτι ὅμως χαρακτηρίζεται ὡς κτίσμα τοῦ 18ου αἰῶνα ἂν μή τι ἄλλο εἶναι λαθεμένο καὶ φυσικὰ ἀβάσιμο. Σὲ τούτη τὴν περιγραφὴ ἔρχονται ν᾽ ἀντιπαραταχθοῦν οἱ ἀναφορὲς τοῦ Προκοπίου τοῦ 6ου αἰῶνα καὶ τὰ γραπτὰ κείμενα τοῦ Gylli τοῦ 1544 ἀλλὰ καὶ διάφορα ἔγγραφα τοῦ 18ου αἰῶνα. Κώδικες μὲ ἡμερομηνία 1774 - 1779 ἀναφέρουν ὅτι ὁ ναὸς ὑπέστη σοβαρὴ μεταρρύθμιση τὸ 1690. Ἐκτὸς κὶ ἂν οἱ κώδικες αὐτοὶ μεταφράσθηκαν πλημμελῶς καὶ ἡ «μεταρρύθμιση» ἐκλήφθηκε ὡς «οἰκοδόμηση». Ἀρμένιος ἱστορικὸς συνηγορώντας στὰ περὶ μεταρρύθμισης γράφει τὸ 1750 τὰ ἑξῆς «...ὁ ναὸς τῶν Ῥωμιῶν, ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι πρόσφατα ἀνακαινισμένος, γιατὶ τὸ παλιὸ κτίσμα εἶχε φθαρεῖ ἀπὸ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων», ἐνῷ ἀνώνυμος μὲ τὰ στοιχεῖα Β.Χ.Ε.Α. συγγραφέας περιγράφοντας τὰ κτίρια τῆς Κωνσταντινούπολης πότε κτίσθηκαν, πως ἐλέγοντο στὴ Χριστιανικὴ ἐποχὴ καί πως λέγονται τώρα, ποία εἶναι ἀπὸ ἐκκλησίες καὶ ποία ἔκτισαν οἱ Τούρκοι, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι «τὸ Τσεγκέλκιοϊ, Πρῶτος Δίσκος, ἢ Χρυσοκέραμος, διότι εἶχε περίκαλλον ναὸν Ἁγίου Γεωργίου μὲ χρυσᾶ κεραμίδια». Εἶναι ὅμως ἐνδεχόμενο νὰ βλέπῃ κανεὶς τὰ πράγματα ἀλλοιωμένα μεσ᾽ ἀπὸ τὸ πρίσμα τῆς φαντασίας του καὶ νὰ παραδίνεται σὲ ρομαντικὲς νοσταλγίες, πρᾶγμα ποὺ σίγουρα συνέβηκε σὲ μερικοὺς πρώιμους προφῆτες. Τουρκικὸ φιρμάνι μὲ χρονολογία hicri 1246 δηλαδὴ 1830 ἐκδίδεται μὲ σκοπὸ νὰ παράσχῃ ἄδεια ἐπισκευῆς στὸ Ναό. Ἡ ἄδεια συμπίπτει χρονολογικὰ μὲ τὴν ἐποχὴ ποὺ μητροπολίτης Χαλκηδόνας ἦταν ὁ κ. Ζαχαρίας (1826- 1843) καὶ ἀφοροῦσε τὴν μεγέθυνση τοῦ ναοῦ σὲ μῆκος μὲ σκοπὸ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὶς ἀνάγκες τοῦ ὀλοὲν αὐξανομένου Χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ. Τοῦτο ἀποκαλύπτεται ἀπὸ μαρμάρινη πλάκα μὲ ἀνάγλυφα γράμματα καὶ ἡμερομηνία 1830, ὅπου ἀπαριθμοῦνται τὰ ὀνόματα ὅσων συνεισέφεραν οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ ὅσων πρόσφεραν οἰκειοθελὴ ἐργασία γιὰ τὸ μεγάλωμα τῆς ἐκκλησίας. Ἐπιτύμβια πλάκα μὲ χαραγμένο πάνω της κείμενο σὲ μορφὴ Ὀμηρικοῦ ἑξαμέτρου ἀναφέρει κάποιον Δημήτριο Ψυχάρη Χιακῆς καταγωγῆς, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα προγόνου τοῦ γλωσσολόγου Γιάννη Ψυχάρη, ὡς ἕνα ἀπ᾽ τοὺς κτήτορες τῆς ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, ἂν ὑπολογίσει κανεὶς ἀπ᾽ τὴν σημερινή της μορφή, ἦταν ἀρκετὰ μεγάλη καὶ διατηρήθηκε ἔτσι μέχρι τὸ 1925. «Κατὰ ταῦτα ἡ ἐκκλησία φαίνεται ὅτι ἧτο ἐκτισμένη πρὸς τὴν παραλίαν, ἕνεκα δὲ τῆς ρυμοτομήσεως μετεφέρθη κατὰ τίνα μέτρα μεσογειότερον καὶ τοιαύτη ὑφίστατο μέχρι τοῦ 1827 - 1829, ὅτε ἐκ Θεμελίων ἀνοικοδομήδη μεγαλοπρεπῶς ἡ μέχρι σήμερον ἐκκλησία, φροντίδι καὶ ἐπιμέλεια, φιλοχρήστων καὶ φιλογενῶν ἐνοριτῶν». Φαίνεται ὅμως πως ἡ ταλαιπωρία τοῦ Ναοῦ εἶχε συνέχεια. Τὸ 1925 ἔγινε ἀναγκαστικὴ ἀπαλλοτρίωση σὲ ὅλα τὰ κτίσματα τοῦ χώρου, ἀπ᾽ ὅπου θὰ περνοῦσε ὁ παραλιακὸς αὐτοκινητόδρομος. Ἔτσι κόπηκε τὸ νότιο τμῆμα τοῦ ναοῦ, ὅλος ὁ νάρθηκας, μέρος τοῦ πρόναου καὶ τὰ τρία τέταρτα τῆς δεξιᾶς πλευρὰς του, γιὰ νὰ πάρῃ τὸ σημερινὸ παράδοξο γιὰ ναὸ σχῆμα. Ἤδη ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἰωνικοῦ ρυθμοῦ κίονες (ἕξι στὸ δεξιὸ καὶ ἕξι στὸ ἀριστερὸ κλίτος) τοῦ ναοῦ, ποὺ στὰ κιονόκρανα τους ἔφεραν τὶς παραστάσεις τῶν δώδεκα Ἀποστόλων σήμερα σῴζονται οἱ τρεῖς στο δεξιὸ καὶ οἱ τέσσερις στὸ ἀριστερὸ κλίτος. Θέλοντας ν᾽ ἀποθανατίσει τὴν κατεδάφιση αὐτὴ ὁ ἀριστερὸς ἱεροψάλτης τῆς ἐποχῆς, ἔγινε ἀντιληπτὸς ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες τὴν ἐπιχείρηση καί ἀφοῦ σύρθηκε στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα, τοῦ ἀφαιρέθηκε τὸ φίλμ, ποὺ ἦταν ἴσως τὸ μοναδικό, ἀποκαλυπτικὸ στοιχεῖο μιᾶς ἀνιστόριτης πράξης. Ἐὰν πάρουμε ὡς δεδομένο ὅτι τὸ σημερινὸ μῆκος τοῦ ναοῦ εἶναι 21 μέτρα, ἔπρεπε ὁ Ἅγιος Γεώργιος πρὶν τὸ 1925 νὰ εἶχε διαστάσεις 32 μέτρα μῆκος, 16 μέτρα πλάτος καὶ 11 μέτρα ὕψος. Ἦταν δηλαδὴ Ναὸς τοῦ τύπου Ἑλληνιστικῆς τρίκλιτης Βασιλικῆς χωρὶς τροῦλλο. Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ σὲ δημόσια κτίσματα μᾶς γνωστοποιεῖ ὅτι τὸ σχῆμα αὐτὸ προῆλθε ἀπὸ τὰ μεγαλοπρεπῆ πολύκλιτα κτίρια τῆς Ῥωμαϊκῆς Ἀγορᾶς ποὺ χρησίμευαν ὡς δικαστήρια καὶ τόποι συναλλαγῶν, τὰ ὁποῖα προσαρμόσθηκαν στὴ Χριστιανικὴ θρησκεία καὶ λατρεία, ἐπειδὴ ἡ ὀνομασία τους συνδέθηκε μὲ τὴν ἔννοια τοῦ «Βασιλέως Χριστοῦ». Ἰωσὴφ Κωνσταντινίδης 
* * * *

Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Μακροχώρι



 Ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἐγκαινιάσθηκε στὶς 2 Μαΐου 1832. Χτίσθηκε σὲοἰκόπεδο ποὺ προσέφεραν οἱ Σαράντης καὶ Πέτρος Γιαντζόγλουμὲ χρήματα ποὺσυγκεντρώθηκαν ἀπὸ δωρεὲς τῶν κατοίκων καὶ κυρίως τῆς συντεχνίας τῶν«μπαχτσεβάνηδων».


Ἡ ἐκκλησία σήμεραμέσα στὸ ὄμορφο φροντισμένο περιβόλι τηςδιατηρεῖται σὲκαλὴ κατάστασηἂν καὶ ἔχει ὑποστεῖκατὰ κάποιον τρόποἀκρωτηριασμό.


Τὸ 1985, καὶ παρὰ τὶς διεθνεῖς διαμαρτυρίες γιὰ παραβίαση τῶν θρησκευτικῶνδικαιωμάτωνὁ Δῆμος προχώρησε σὲ διαπλάτυνση τοῦ δρόμου καὶ κατεδάφισε τὸννάρθηκαΞύλινη κατασκευὴ στὸ πλάϊ τοῦ ναοῦ χρησιμεύει σήμεραὡς νάρθηξ.


Ἰσμήνη Καπάνταη



Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Εντιρνέ καπού




Κοντὰ στὴν πύλη τῆς ἈδριανουπόλεωςἘδιρνέκαπουκαὶ σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὸτέμενος τῆς Μιραμάχτῆς κόρης τοῦ σουλτάνου Σουλεϊμὰν τοῦ Α´ τοῦ Μεγαλοπρεποῦς,βρίσκεται ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. 

Ἡ ἐκκλησία ἀποτελεῖκατὰ κάποιον τρόποσυνέχεια παλαιότερης βυζαντινῆς μονῆς ποὺγκρέμισαντὸ 1555 οἱ Ὀθωμανοὶ γιὰ νὰ ἀνεγερθῇστὴν θέση της τὸ τέμενος τῆςΜιραμάχἈργότερακαὶ ὕστερα ἀπὸ εἰδικὴ σουλτανικὴ ἄδεια χτίζεται ὁ ναός. «Δοθείσηςἀδείας», γράφει ὁ Σκαρλάτος Βυζάντιος, «ἔκτισαν μετὰ δώδεκα ἔτη [...] τὸν νῦνσῳζόμενον ξυλόστεγον ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίουτὸν ὁποῖον ὀνόμασαν Μονήνεἰςμνήμην τῆς πρώτης ἐκείνης [...]».Ἀπὸ ἐπιγραφὲς γνωρίζουμε ὅτι ὁ ναὸς ἐπισκευάσθηκε τὸ 1726 καὶ ἀνοικοδομήθηκε ἐκβάθρων τὸ 1836.

Σήμεραἂν καὶ ἐσωτερικὰ ἡ κατάσταση εἶναι ἀρκετὰ καλήκαὶ σ᾽ αὐτὸ βοηθᾶ ἡ συνεχὴςφροντίδα τῶν ἐνοριτῶνἐξωτερικὰ χρειάζεται συντήρησηὅπως καὶ τὸ κτήριο τοῦσχολείου ποὺ παραμένει κλειστό.


Ὁ ναὸς εἶχε γνωρίσειὅπως μας πληροφορεῖ ὁ Γεδεὼν μεγάλη ἀκμὴ παλιότεραγιατί ἔξωκαὶ σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὴν πύλη τῆς Ἀδριανουπόλεωςὑπῆρχαν ἀνεμόμυλοι ποὺἀνῆκαν σὲ Ἕλληνες καὶ Βούλγαρους ἰδιοκτῆτεςΟἱ συντεχνίες λοιπὸν ὅλων ὅσοιἀσχολοῦνται μὲ ἄλευραμυλωνάδεςσιτέμποροιψωμάδεςσιμιτζῆδεςπαξιμαδοποιοὶκ.λπεἶχανκατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἐκκλησία ὑπὸ τὴν προστασία τους.



Ἰσμήνη Καπάνταη
* * * * 

Ναός του Αγίου Γεωργίου του Αντιφωνητή στο Φανάρι

Ἐντυπωσιακὴ σὲ μέγεθοςτρίκλιτηξυλόστεγη βασιλικήκτίσμα κομψὸ τοῦ 1830,λιθόκτιστομὲ καμπαναριὸ σιδερένιο κι᾽ ἕναν πολὺ ὡραῖο πρόναοὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁΠοτηρᾶςἀνακαινισμένος πρόσφατα (1998) ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Χρκαὶ ΝἘλματζίογλου,ἀνῆκε παλιὰ στὴν οἰκογένεια τοῦ «λογοθέτου τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Γεωργίου Ποτηρᾶ».


Ὁ ναὸς βρίσκεται στὸ βάθος ἑνὸς πανέμορφου περιβολιοῦ μὲ σκιερὰ πυκνόφυλλα δέντρα.Ὁ αὐλόγυρος προστατεύεται ἀπὸ μανδρότοιχο μὲ ἰδιαίτερα προσεγμένη τοιχοποιία.Ὁ Γεδεὼν βεβαιώνει πὼς μνεία περὶ τοῦ ναοῦ πρὶν ἀπὸ τὸ 1648 δὲν ὑπάρχειἐνδέχεταιὡστόσογιὰ ἕνα πολὺ μικρὸ διάστημανὰ χρησίμευσε ὡς πατριαρχικὸ μέγαροὅταν τὸΠατριαρχεῖο ἐκδιώχτηκε ἀπὸ τὴν Παμμακάριστο.
  


Τὸ προσωνύμιο «Ἀντιφωνητής» συνδέεται μὲ μιὰ πολὺ ὡραία παράδοσηπρόκειται ὅμωςπερὶ τοῦ «Χριστοῦ Ἀντιφωνητοῦ».Ἦτανλένεστὰ χρόνια τὰ παλιὰ κάποιος τοκογλύφος ποὺ ὑποστήριζε πὼς ἕνας ἄλλοςχριστιανὸς τοῦ χρωστοῦσε χρήματακι᾽ ἐκεῖνος μάταιαπροσπαθοῦσε νὰ ἀποδείξῃ τὸἀντίθετοΣτὸ τέλοςἀπελπισμένος, «πᾶμε», τοῦ εἶπε, «μπρὸς στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ,ἂν τὸ βαστᾶ ἡ καρδιά σουνὰ πεῖς ἐκεῖ αὐτὰ τὰ ψέματα». Ἐκεῖνος πῆγεμὰ ὅταν τὸνἄκουσε ἡ εἰκόνα «ἀντιφώνησε» καὶ ὁ φτωχὸς ἄνθρωπος ἀπηλλάγη. 


Ὑπάρχουν ὡραῖα μαρμάρινα ἀνάγλυφακαθὼς καὶ ἐπιγραφέςΣτὸν νάρθηκα δεξιὰ εἶναιἐντοιχισμένο ἕνα τεράστιο πιθάρι γιὰ τὶς προσφορὲς λαδιοῦ καὶ δίπλα μιὰ ἐπιγραφὴ ποὺπροτρέπει:Χριστιανέὡς πότε θυσίαν εἰς βωμὸν φέρων
Εὐσεβεῖ χείρ᾽ ἰδίᾳ τ᾽ ἔλαιον ἐνθάδε χύνων
ἐν Φωτηρᾷ 1. 12. 1883

Ἰσμήνη Καπάνταη



Η εκκλησία βρίσκεται στο Murat Molla Sok. No. 39 στο Φανάρι.

Οι πληροφορίες από την ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου