Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - Χωριό Μπετζαλλά - Ελ Χάντερ


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - Χωριό Μπετζαλλά - Ελ Χάντερ.
ΕΛΛ.ΟΡΘ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.
Ηγούμενος: αρχιμανδρίτης Ανανίας, εκ Κρήτης.


Η Μονή αυτή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, βρίσκεται νοτιοδυτικά, μετά από την Βηθλεέμ της Ιουδαίας, στο δρόμο προς τη πόλη της Χεβρώνας.
Η περιοχή ονομάζεται "Αλ Χάντερ", που είναι ένα αραβικό προσωνύμιο του Άη Γιώργη. Το χωριό αυτό κατοικείται εξ ολοκλήρου μόνον από μουσουλμάνους. Δεν έχει ούτε έναν χριστιανό η περιοχή. Η μονή αυτή κτίστηκε γύρω στα 1400 μ.Χ. Στο χώρο αυτό που είναι το μοναστήρι, ήταν τα κτήματα και υποστατικά της Αγίας Πολυχρονίας, μητέρας του Αγίου Γεωργίου.

Η περιοχή ήταν γεμάτη αμπέλια και ελιές, και συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Το λυπηρό είναι ότι ελάχιστοι, μην πω καθόλου, προσκυνητές επισκέπτονται το Προσκύνημα αυτό. Είναι κρίμα στο ότι δεν φαίνεται εκεί η χριστιανική παρουσία, με εξαίρεση μόνον τις Κυριακές, όπου αραβόφωνοι χριστιανοί ορθόδοξοι, από τη Βηθλεέμ, από τη πόλη της Μπετζάλλας, και μερικοί από το Μπετ Σαχούρ - Χωριό των Ποιμένων, εκκλησιάζονται εκεί. Όλες τις άλλες μέρες κανείς δεν φαίνεται στο μοναστήρι αυτό, ούτε Έλληνες προσκυνητές, ούτε Ρώσοι, ούτε Ρουμάνοι, ούτε καμία άλλη εθνικότητα.

Οπότε οι αλλόπιστοι/αλλόθρησκοι παίρνουν το δικαίωμα να θεωρούν μόνον δικό τους το μέρος αυτό. Είναι αδικημένο το συγκεκριμμένο προσκύνημα, όπως επίσης και η Μονή του Οσίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως, στα Ιεροσόλυμα. Είναι δύο σπουδαία μοναστήρια, που οι προσκυνητές δεν πάνε. Δεν το έχουν στο πρόγραμμά τους τα ταξιδιωτικά πρακτορεία που έρχονται στους Αγίους Τόπους.


Φωτογραφία
Στις δύο αυτές μονές υπάρχει και χώρος στάθμευσης, αλλά και κανένας κίνδυνος ή πρόβλημα. Αν συνεχιστεί να μην παρουσιάζεται ούτε ψυχή πιστού, τότε ναι, στο μέλλον θα έχουμε δυσκολία να έχουμε πρόσβαση σε αυτά τα δύο ιερά μέρη. Θα λέμε ότι τα χάσαμε κι αυτά μέσα στο χρόνο...
Πρέπει να φαίνεται η χριστιανο-ορθόδοξη παρουσία. Αυτή είναι που δίνει στήριξη μεγάλη στην Αγιοταφίτικη αδελφότητα και στα Πανάγια Προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Αμήν γένοιτο.


π.Ιγνάτιος Καζάκος

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Οι Αη-Γιώργηδες της Γαράσαρης

Ο Άγιος Γεώργιος ήταν πολύ αγαπητός στους χριστιανούς της Γαράσαρης (όπως σε όλους τους ακρίτες του μεσαιωνικού ελληνισμού) και εξακολουθεί να είναι αγαπητός, αφού σε πολλούς προσφυγικούς συνοικισμούς της Ελλάδας που κατοικήθηκαν από Νικοπολίτες, χτίστηκαν εκκλησίες και παρεκκλήσια στο όνομά του. (Στο νομό Καβάλας που εγκαταστάθηκαν πολλοί Γαρασαρέτες, η πρώτη προσφυγική εκκλησία που χτίστηκε, ήταν ο Άγιος Γεώργιος του Αμυγδαλεώνα). 

   Στη Γαράσαρη είναι πολλά τα χωριά που είχαν τιμήσει τον αη-Γιώργη δίνοντας το όνομά του στην κεντρική τους εκκλησία (η Λίτσασα μάλιστα είχε δύο εκκλησίες στο όνομα του Αγίου Γεωργίου!!), αλλά και σε πολλά παρεκκλήσια όπου γίνονταν πανηγύρια με τη συμμετοχή και μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής. Άλλωστε είναι γνωστό ότι μια μερίδα μουσουλμάνων (θα μιλήσουμε άλλη φορά γι’ αυτό το θέμα εκτενώς) τιμά ιδιαιτέρως τον αη-Γιώργη, την ημέρα του Χιντιρελέζ (πάντα με το παλιό ημερολόγιο). 

   Ακολουθώντας την παράδοση των προγόνων μας, τον τιμούμε κι εμείς σήμερα, παρουσιάζοντας όλες τις τοποθεσίες που υπήρχαν εκκλησίες και παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου, στη Μητρόπολη Κολωνίας και Νικοπόλεως.

1) Παρεκκλήσι στην κορυφή του Γιοκσουρούκτας, απέναντι από τη Νικόπολη. Εκεί γινόταν μεγάλο πανηγύρι, με τη συμμετοχή και μουσουλμάνων κατά το Χιντιρελέζ. Ο Προκόπιος αναφέρει ότι εκεί υπήρχε παρεκκλήσι από τα βυζαντινά χρόνια και μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα υπήρχαν ακόμη τα ερείπιά του.
2) Παρεκκλήσι μέσα στη Χάχαβλα.
3) Παρεκκλήσι μέσα στο Ισπαχή-μαχαλεσή.
4) Παρεκκλήσι στα νεκροταφεία του Ισπαχή-μαχαλεσή.

5) Παρεκκλήσι μέσα στο Αλησάρ.

6) Παρεκκλήσι στο λόφο της Τζεπετζή, νοτιοανατολικά της Τρουπτσής, εκεί που ήταν η πρώτη τοποθεσία του χωριού.
7) Παρεκκλήσι στην κορυφή Πουγιούκ-αλάν, ανατολικά της Φέϊλερες.
8) Παρεκκλήσι στην κορυφή του λόφου του Αγίου Γεωργίου, πάνω από την Έσολα. Μέχρι σήμερα ο λόφος ονομάζεται Χιντιρελέζ-τεπεσί, δηλαδή λόφος του Αγίου Γεωργίου.
9) Εκκλησία στη Μπάλτζανα, έτος κτίσης 1894.
10) Εκκλησία στο μαχαλά Χουπανάντων, στο Καρακεβεζήτ, χτίστηκε περίπου το 1855-1860.
11) Εκκλησία μέσα στην Κόρατζα, χτίστηκε περίπου το 1870. Στο χωριό υπήρχε και ένα παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου.
12) Η παλαιότερη εκκλησία του Καταχώρ. Η καμπάνα της μεταφέρθηκε στην Ευκαρπία του Κιλκίς.
13) Η νέα και μεγαλοπρεπής εκκλησία του αη-Γιώργη, στην περιοχή Ναύλε της Λίτσασας, δίπλα στον τότε δημόσιο δρόμο. Μέχρι σήμερα στέκει εκεί (χωρίς τη στέγη δυστυχώς τα τελευταία χρόνια) για να θυμίζει το πέρασμα των προγόνων μας. Πολλά κειμήλια (εικόνες, σκεύη κλπ) μεταφέρθηκαν στα Κασσιτερά Ροδόπης και στην Ολυμπιάδα Ελασσόνας.

14) Η παλιά εκκλησία της Λίτσασας, στο μαχαλά των Ταμουράντων.

15) Η πιο παλιά από τις τρεις εκκλησίες του Ασαρτζούχ, στο μαχαλά Πετράντων/Τζανάντων.
16) Παρεκκλήσι στο Κιογνιούκ.
17) Παρεκκλήσι στην Καϊλούκα.
18) Παρεκκλήσι στο Όβατζουχ.

19) Παρεκκλήσι στο Χατζήκιοϊ.

20) Εκκλησία στο Έσκιονε.
21) Εκκλησία στο μαχαλά Γαραγόλ του Σουπάχ.
22) Εκκλησία στην Άμελη.
23) Εκκλησία στο Ματέν, με έτος κτίσης το 1840.
24) Εκκλησία στο Ινονού (Ινογή).
25) Εκκλησία στην Καγιά-τιπή του Επές.
26) Εκκλησία στο Οβατζούκ (ή Καβατζούκ) του Επές.
27) Παρεκκλήσι του Κούλαλη και του Τσαμλή-καλέ, πάνω στο Κιοσέ-νταγ.
28) Εκκλησία του Τσελέπ.
29) Εκκλησία του Κιόβ-τεπε.
30) Εκκλησία του Αρμούτ-τσαϊρ.
31) Εκκλησία στο κέντρο της Κούρβαγης.
32) Εκκλησία στο Κεμίν Κονάκ, χτίστηκε το 1908.
33) Εκκλησία στο Πουλάχ, όπου γινόταν μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου.
34) Παρεκκλήσι στο ύψωμα πάνω από το Σιογιούτ-πελή, με μεγάλο πανηγύρι.
35) Εκκλησία στο Ουλού-τσουχούρ.
36) Παρεκκλήσι στο Αλατζά-χαν.
37) Εκκλησία μέσα στη Ρεφαγιέ.
38) Εκκλησία μέσα στο Πισιούρ.

39) Εκκλησία στο Χίντζιρι.

40) Εκκλησία στο Γάμισλη, χτίστηκε περίπου το 1900.
41) Εκκλησία στο Σιούλιου. Γκρεμίστηκε το 1916 μαζί με άλλες τρεις εκκλησίες της περιοχής και με τις πέτρες τους έχτισαν τουρκικό σπουδαστήριο που υπάρχει μέχρι σήμερα.
42) Εκκλησία στον πάνω μαχαλά του Κάγιαλαν.
43) Εκκλησία στο Γιατμούς.
44) Εκκλησία στο Ιναγέτ.
45) Εκκλησία στο Αχουρλού, με έτος κτίσης το 1880.
46) Παρεκκλήσι πάνω στο λόφο του Πέγιαλαν.
47) Εκκλησία στην Καβάκλιτζα, με έτος κτίσης το 1890.


 Πηγή: http://garasari.blogspot.gr/αντιγραφή

Η Βυζαντινή Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά.

Η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
Στον Καλαμά Μυλοποτάμου(Ρεθυμνο) βρίσκεται η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.Χρονολογείται τον 11ο-12ο αιώνα Η εκκλησία έχει σταυροειδή σε ορθογώνιο αρχιτεκτονική με δύο νάρθηκες μπροστά, στη δεξιά γωνιά του κεντρικού άξονα. 
Μια τοιχογραφία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά

Η τοιχογραφία του μαρτυρίου στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
Έχει επίσης ένα μεγάλο θόλο στο κέντρο του σταυρού και καμάρες στα πλάγια της εκκλησίας.
Η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
 Ο νάρθηκας την κάνει να μοιάζει με τρίκλιτη. Στο εξωτερικό της υπάρχουν καμάρες και πλίνθινες διακοσμήσεις. Υπάρχει ακόμα ένας παλιός τάφος στο εσωτερικό και μερικές τοιχογραφίες που διατηρούνται.
πηγή

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

«Ο Νεομάρτυρας Αγιος Γεώργιος Ιωαννίνων (1808 – 1838). Προσευχητική μαρτυρία»

Του Χάρη Ανδρεόπουλου 

«Ο Νεομάρτυρας Αγιος Γεώργιος Ιωαννίνων
(1808 – 1838). Προσευχητική μαρτυρία»
  Το νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα (Νανάκη). Μια έκδοση
αφιερωμένη στη προσευχή και εις μνήμην του μακαριστού Μητροπολίτου Ιωαννίνων κυρού Θεοκλήτου (Σετάκη)


Αφιερωμένο στο προσευχητικό μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων (1808 – 1838), είναι το νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου και καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Ανδρέα (Νανάκη). Πρόκειται για μια θεολογική προσέγγιση για την αξία της προσευχής, την οποία ο συγγραφέας περιγράφει ως μια «διασωλήνωση με τον αόρατο πνευματικό κόσμο, με τις πνευματικές δυνάμεις του ουρανού». Ως μια «προσευχητική επικοινωνία», η οποία, όπως με την χάρη του Θεού  βοήθησε τον Νεομάρτυρα Γεώργιο να αντιμετωπίσει καρτερικά και με θαυμαστή γενναιότητα το δι΄ απαγχονισμού από τους Τούρκους μαρτύριό του, έτσι μπορεί να βοηθήσει πνευματικά τον σημερινό άνθρωπο ν΄ αντιμετωπίσει το σύγχρονο πρόβλημα του πολιτισμού μας, το οποίο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, είναι στην ουσία του πρόβλημα πνευματικό.

Ο Νεομάρτυς Αγιος Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά του χάνδακος του μεγάλου Φρουρίου των Ιωαννίνων στις 17 Ιανουαρίου (ημέρα κατά την οποία τιμάται  και η ιερά μνήμη του) του 1938  αναφωνώντας μέχρι τέλους «Χριστιανός ειμί, ποιήσατέ μοι ει τι δεινόν οίδατε». Το σώμα του έμεινε κρεμασμένο τρείς ολόκληρες ημέρες φρουρούμενο και καλυπτόμενο τις νύκτες από θείο φως προς έκπληξη και θαυμασμό όλων, χριστιανών και αλλοπίστων. Μάλιστα η χάρις του αγίου Πνεύματος θαυμαστώς εδόξασε και αυτόν τον Αγιο  με πολλά θαύματα, αφού, όπως μαρτυρείται, όσοι πήραν κομμάτι από την αγχόνη του ή τα ρούχα του είδαν μεγάλες θεραπείες. Το επόμενο έτος του μαρτυρίου του, δηλαδή το 1839, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο ΣΤ’ ανεκήρυξε επίσημα το φουστανελοφόρο νεομάρτυρα Γεώργιο «αληθή μάρτυρα του Χριστού». Πανηγυρικώς και με ευλάβεια τα ιερά και θαυματόβρυτα  λείψανά  του ανακομίσθηκαν στις 26 Οκτωβρίου του 1971, επί αρχιερατείας του τότε Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (1974 – 1998), Σεραφείμ και κατατέθηκαν στο φερώνυμο του νεομάρτυρος Αγίου ναό, ο όποιος κοσμεί την πόλη των Ιωαννίνων. Στη τελετή ανακομιδής των ιερών λειψάνων - περί της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο εκτενής ιστορική αναφορά, συνοδευομένη μάλιστα από  φωτογραφικό παράρτημα -  είχαν λάβει μέρος, κατόπιν προσκλήσεως του τότε Ιωαννίνων Σεραφείμ, και οι όμοροι Μητροπολίτες Αρτης Ιγνάτιος, Πρεβέζης Στυλιανός, Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, Παραμυθίας Παύλος, Κερκύρας Πολύκαρπος, ο τότε Επίσκοπος Δωδώνης (και μετέπειτα Ν. Σμύρνης) Χρυσόστομος και ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Ιωαννίνων και μετάπειτα Μητροπολίτης αυτής, Θεόκλητος, ο οποίος ήταν αυτός ο οποίος εκ του τάφου ανέσυρε τα ιερά λείψανα. 
 
Στο βιβλίο περιέχεται ο κορμός του κηρύγματος  - ομιλίας που είχε αναπτύξει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, τον Οκτώβριο του 2015, μετά από πρόσκληση του οικείου ιεράρχου, Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Μαξίμου, κατά την ημέρα της εορτής της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου (26η Οκτωβρίου) και η έκδοσή του είναι αφιερωμένη στον μακαριστό Μητροπολίτη, «τω Ιωαννίνων Θεοκλήτω, τω εν ευθύτητι διαγαγόντι», όπως με σεβασμό και αγάπη αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου του για τον αοίδιμο Θεόκλητο, ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας.

Επισημαίνοντας ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου την απουσία της προσευχής απ΄ τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου - ως γεγονός απότοκο του φαινομένου της ατομοκεντρικής αυτάρκειας που προέκυψε ως καρπός και δημιούργημα των αντιεκκλησιαστικών και αντιθρησκευτικών ιδεολογιών – και προσεγγίζοντας θεολογικά το ζήτημα από την πλευρά της ορθόδοξης χριστιανικής και πολιτιστικής παραδόσεως, γράφει για την αξία της προσευχής: «Ο φωτισμός του νοός είναι καρπός προσευχής. Το φως που φώτισε το σώμα του Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου των Ιωαννίνων είναι το άκτιστο φως της Τριαδικής Θεότητος, που το γνωρίζουν όσοι με την προσευχή υπερβούν τα πάθη και τις αδυναμίες τους και εισέλθουν στον κόσμο της νοεράς προσευχής, στο κόσμο της καθαρής προσευχής. Για κάθαρση, φωτισμό και θέωση ωμίλησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας που είχαν καθαρή εμπειρία της προσευχής. Οι άγιοι, οι όσιοι, οι ομολογητές, οι εγκρατευτές, οι μάρτυρες, οι νεομάρτυρες, αλλά και απλοί άνθρωποι που έχουν φθάσει σε τέτοια υψηλά μήκη και μέτρα προσευχής, σε αξιοζήλευτες πνευματικές καταστάσεις. Ευφραίνονται στη θέα και τη βίωση της χάριτος του Θεού και έχουν από τον κόσμο τον επίγειο εμπειρίες αποκαλυπτικές, θεοσημείες και θεοφάνειες μοναδικές…».  
 Η έκδοση κοσμείται με την εικόνα του Αγίου την οποία φιλοτέχνησε για το εξώφυλλο ο ιερομόναχος π. Αναστάσιος, του κελλίου Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου (Αγ. Διονυσίου του εκ Φουρνά) Καρυών Αγ. Ορους. Στα περιεχόμενα του βιβλίου συμπεριλαμβάνονται αποσπάσματα από το Συναξάρι του Αγίου (για τον μαρτυρικό θάνατο και τα θαύματα που επιτελεί), ο Παρακλητικός Κανόνας εις τον Αγιον και οι «Οίκοι Εικοσιτέσσερες» (ύμνοι αποτελούμενοι από ένα προοίμιο και 24 «στροφές» σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α έως το Ω) «εις τον Αγιον και Πανένδοξον   Νεομάρτυρα Γεώργιον, Πολιούχον των Ιωαννίνων, τον Θαυματουργόν», τους οποίους έχει γράψει ο υμνογράφος, μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαναννίτης. Η κεντρική διάθεση του βιβλίου έχει ανατεθεί στις εκδόσεις Μπαρμπουνάκη της Θεσσαλονίκης (http://barbounakis.blogspot.gr).
 

 

Στα δεξιά  ο Μητροπολίτης Παραμυθίαςκαι στο κέντρο, ως πρωτοσύγκελλος τότε,  ο Ιωαννίνων Θεόκλητος.


Από την τελετή ανακομιδής των λειψάνων του Αγ. Γεωργίου Ιωαννίνων (1971). Διακρίνονται (από αριστερά και σε πρώτο πλάνο) οι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός και Ιωαννίνων Σεραφείμ

 Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι Θεολόγος καθηγητής Β/θμιας Εκπαίδευσης, Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας ΑΠΘ. 
 ΠΗΓΗ/Το είδα εδώ

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Άγιοι Γεώργιε και Δημήτριε σας ευχαριστούμε για όλα

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες αγιου γεωργιου και αγιου δημητριου
Αδελφοί μου, Χριστός ανέστη!
Τι μεγάλη ευλογία που η Αγία μας Εκκλησία έχει τέτοιους μεγάλους Αγίους! Τι παρηγοριά, τι ελπίδα, τι δύναμη σου αποπνέουν; Είμαστε πραγματικά πολύ ευλογημένοι οι άνθρωποι της Εκκλησίας που έχουμε τέτοιους Αγίους. Μακάρι κάποτε να το εκτιμήσουμε και να σταματήσουμε να τα θεωρούμε όλα δεδομένα.
Άγιος Γεώργιος λες, και παίρνεις δύναμη, Άγιο Δημήτριο προφέρεις, και αισθάνεσαι λεβέντης του Χριστού και παλικάρι. Πόσα έχουν να μας πουν αυτοί οι Άγιοι σήμερα στην φρικτή και αλλοπρόσαλλη εποχή μας; Ταπεινά πιστεύω ότι μας παροτρύνουν να αγωνιστούμε για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία.

Μας δείχνουν ότι το να είσαι του Θεού είναι κάτι το ηρωικό, το υπέροχο, το ευγενές, το όμορφο. Γι’ αυτό οι άνθρωποι της Εκκλησίας πρέπει να είμαστε λεβέντες και όχι μεμψίμοιροι και απωθητικοί. Μας δείχνουν ακόμα, ότι ο δρόμος προς την αγιότητα δεν είναι δύσκολος, μόνο ένα πράγμα χρειάζεται: καρδιά και θεία τρέλα.

Ας ξυπνήσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, ας γίνουμε τρελοί για την αγάπη του Χριστού. Η ζωή με τον Χριστό είναι ζωή σταυροαναστάσιμη, χαρμόσυνη, μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας σταματήσουμε να σπαταλάμε τον χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και ας ζήσουμε την κάθε στιγμή μοναδικά κοντά στον Χριστό και στην Παναγιά, αμήν.
Άγιοι Γεώργιε και Δημήτριε σας ευχαριστούμε για όλα. Πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Με πολλή αγάπη, ένας ανάξιος δούλος του Θεού

Άγ. Γεώργιος και Αγ.Δημήτριος μαζί σε εικόνες και τοιχογραφίες
Πατήστε ΕΔΩ

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Νεώτερα στοιχεία για τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul cuvios gheorghe din drama
Η οσιακή μορφή του Γέροντα Γεωργίου Καρσλίδη και μετά την μακάρια κοίμησή του συνεχίζει να μιλά στις καρδιές πολλών πιστών και μάλιστα με σημεία δυνατά, να παρηγορεί κι ενισχύει ψυχές διψώντων. Η ευλάβεια όλων, που φανερώνεται με διαφόρους τρόπους και με την διήγηση της ωφέλειας, που έλαβαν από την ανάγνωση της ευρύτατα κυκλοφορούσης βιογραφίας του, είναι η καλύτερη μαρτυρία της και μετά θάνατον μυστικής προσφοράς του. Όσοι τον επικαλούνται θερμά δεν απογοητεύονται εύκολα.

Απλοί, φτωχοί και άσημοι, μοναχοί και λαϊκοί, αλλά συνήθως ευσεβείς και ταπεινοί άνθρωποι, όπως ο Γέροντας, είναι οι αναγνώστες του θαυμαστού βίου του, που συγκινεί και κατανύσσει. Η δίχως έμμονη εκζήτηση ονείρων, οραμάτων και θαυμάτων, αλλά η ειρηνική και ευφρόσυνη παρουσία αυτών στους επικαλουμένους το όνομά του φανερώνει την γνησιότητα και την αξία τους.

Η μοναχή Μαρία, από Μονή της Καλαμάτας, μετά την ανάγνωση του βίου του Γέροντα, πήρε ευλογία να επισκεφθεί το μοναστήρι του. Το ταξίδι ήταν πράγματι καθοδηγούμενο από τον Γέροντα, αφού όλα ευκολύνθηκαν κι έφτασε άνετα κι αίσια στο μοναστήρι. Στον ναό που δεν λιβάνιζαν αισθάνθηκε άρρητη ευωδία και στο δωμάτιο του ξενώνα που φιλοξενείτο είδε θαυμαστό φως, που της προκάλεσαν κατάνυξη και δέος για την ουράνια επίσκεψη και την εξαίσια υποδοχή στο μοναστήρι του. Η παρουσία του Γέροντα ήταν αισθητή στον ιερό χώρο. Προσκυνώντας στο τάφο του πείσθηκε πως είχε γνωρίσει ένα μεγάλο προστάτη στην ζωή της, ένα καινούργιο μεσίτη στον Θεό και πως η Μονή φυλάγει έναν πολύτιμο θησαυρό, γι΄ αυτό και νοερά κι΄ ευγνώμονα βρίσκεται εκεί, όπως και πολλές φιλομόναχες ψυχές.

Η μητέρα του κ. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, κατοίκου Σίψας, τα χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 βγήκε στην αυλή του σπιτιού της για κάποια δουλειά και αντίκρυσε θέαμα εξαίσιο. Φωτεινή στήλη κατέ­βαινε από τον ουρανό και κατέληγε πίσω από το ιερό βήμα του ναού της Αναλήψεως στο μοναστήρι. Μπήκε συγκινημένη στο σπίτι και είπε στους δικούς της: «Ο Γέροντας έφυγε για τον ουρανό».

Η κ. Αναστασία Τοκμακίδου διηγείται τα εξής: «Ήθελα να κάνω σαρανταλείτουργο για την μητέρα μου στο μοναστήρι, μετά τον θάνατο του Γέροντα. Το κάναμε τέσσερις οικογένειες μαζί, για να μας στοιχί­σει πιο φθηνά, γιατί τότε ήταν φτώχεια. Δώσαμε τα ονόματα και άρχισε το σαρανταλείτουργο. Στο τέλος πήγαμε όλες μαζί για να διαβάσουμε το κόλλυβο. Πήγαμε το βράδυ στον εσπερινό και μετά μείναμε στον ξενώνα του μοναστηριού. Στις 12 η ώρα, ενώ ήταν παντού ησυχία κι εγώ ακόμη δεν είχα κοιμηθεί, ακούω κουδουνάκια, όπως του θυμιατού και νόμιζα ότι ήταν αρνάκι που ήταν έξω. Το πρωΐ, όταν τελείωσε ή Θεία Λειτουργία, την ώρα που πίνα­με καφέ με την Γερόντισσα Άννα, την ρώτησα αν έχουν αρνάκι με κουδουνάκια. και μου απάντησε: «Αρνάκι δεν έχουμε, αλλά ο Γέρο­ντας ήλθε να σας θυμιάσει».

Η Γερόντισσα Άννα (Μακκαβαίου) μοναχή της Μονής, όταν με καυτά δάκρυα προσευχόταν στον τάφο του Γέροντα, την ημέρα που η σημερινή ηγουμένη (σημείωση: νυν ήδη μακαριστή Γερόντισσα Ακυλίνα) επρόκειτο να υποστεί σοβαρή χειρουργική επέμβαση (τον Νοέμβριο του 1973), άκουσε καθαρά την φωνή του Γέροντα από τον τάφο να της λέγει: «Μη φοβάσαι Γερόντισσα, θα γίνει καλά». Τότε ένιωσε μεγάλη παρηγο­ριά και χαρά γέμισε την ψυχή της.
Πράγματι ο ιατρός ομολόγησε μόνος του ότι ένιωθε κάποιον που του οδήγησε το χέρι στην κρίσιμη στιγμή και είπε καθώς έβγαινε από το χειρουργείο πως κάποιον άγγελο έχει αυτή η ψυχή.
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul cuvios gheorghe din drama
Ο κ. Κουλιάρμος Παναγιώτης διηγείται για τον γιό του Θεόδωρο τα εξής: «Όταν γεννήθηκε το παιδί μας, το 1989, τα ματάκια του τσιμπλιάζανε και του πονούσαν, δεν μπορούσε καθόλου να τα ανοίξει και ούτε έβλεπε. Σκεπτόμασταν να του κάνουμε εγχείρηση, όπως μας είπε ο γιατρός. Μία μέρα μας έδωσε μια γειτόνισσα το βιβλίο του Γέρο­ντα και το διάβασα με λαχτάρα. Εκείνο το απόγευμα το παιδί, ενώ ήταν στο κρεβάτι του, άρχισε να κλαίει δυνατά και να τρίβει τα μάτια του. Μόλις πλησίασε η μητέρα του, είδε ότι τα μάτια του άνοιξαν, ήταν καθαρά και έβλεπε. Μετά από δύο χρόνια ήρθαμε να ευχαριστήσουμε τον Γέροντα στο μοναστήρι. Το παιδάκι που ήταν δύο ετών δεν έφευγε από τον τάφο του και ενώ είχαμε πρόγραμμα να φύγουμε τις πρωϊνές ώρες, μείναμε μέχρι το απόγευμα. Το δε παιδάκι φώναζε συνέχεια «Παππούλη» και φιλούσε το καλυμμαύχι του Γέροντα από την φωτογραφία και δεν μπορούσαμε να το απομακρύνουμε από τον τάφο».

Η ευλαβέστατη, απλή και χαρισματούχος μοναχή Άννα από το Δοξάτο Δράμας, πολλές φορές έχει επισκεφθεί το μοναστήρι και παρέ­μεινε σε αυτό επί αρκετές ημέρες. Ένα πρωινό στο τέλος του Όρθρου, που τελούνταν στον ναό της Αναλήψεως, έβλεπε μπροστά της τον Μακαριστό Γέροντα ολοζώντανο και, ενώ οι αδελφές την παρακινούσαν να προχωρήσει μετά την Γερόντισσα για να προσκυνήσει τις άγιες εικόνες, αυτή στεκόταν ακίνη­τη σαν αποσβολωμένη και απορούσε, πως την προτρέπουν να προσπεράσει τον Γέροντα.

Η κ. Ιλιάδα, σύζυγος του κ. Αλεξάνδρου Όσσα, παθολόγου ιατρού στην Δράμα, ο οποίος υπήρξε προσωπικός ιατρός του Γέροντα, μας διηγήθηκε ότι αρκετά χρόνια μετά την κοίμηση του Γέρο­ντα τον είδε στον ύπνο της ολοζώ­ντανο, ενδεδυμένο με βυσσινιά χρυ­σοκέντητη ιερατική στολή, να στέκε­ται έξω από την πόρτα του σπιτιού της. Από την λαχτάρα της πετάχτηκε πάνω κι έτρεξε, ζαλισμένη ακόμη από τον ύπνο, ν΄ ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν ήταν κανείς. Είχε ξυπνήσει και ο σύζυγος της και την ρώτησε τί συνέβη. Ενώ του διηγιόταν το όνει­ρο με τον Γέροντα, αντελήφθησαν ότι στο καθιστικό, που τους χώριζε μια τζαμόπορτα, είχε ανάψει φωτιά, από το αναμμένο καντήλι. Καίγο­νταν τα ντουλάπια, οι εικόνες όμως δεν είχαν πάθει τίποτα. Την διάσωσή τους και του σπιτιού τους την θεώρησαν ως θαύμα του Γέροντα.

Ο κ. Σταύρος Πετρικεχαγιάς, που κατάγεται από το χωριό Καλό Αγρό Δράμας, βρίσκεται από το 1975 στην Πενσυλβάνια Αμερικής· διηγείται ότι τον βάπτισε ο Γέροντας και από μικρός θυμάται ότι τον δίδασκε πως πρέπει να είναι η ζωή του. Την άνοιξη του 2001, που ήλθε στην Ελλάδα, επισκέφθηκε την Μονή για να προσκυνήσει στον τάφο του νονού του, για τον οποίο έτρεφε μεγάλο σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη, γιατί τρεις φορές τον έσωσε από βέβαιο θάνατο και πολ­λές φορές ένιωσε την προστασία τον και την θαυματουργική επέμβαση του στην ζωή του. Την πρώτη φορά, νέος ακόμη, κινδύνευσε να πνίγει στο ποτάμι και τον γλύτωσε ο αδελφός του, που παρουσιάστηκε ξαφνι­κά μπροστά του μόλις επικαλέστηκε την βοήθεια του Γέροντα.

Την δεύτερη φορά όταν υπηρετούσε στο πολεμικό ναυτικό και επρόκειτο να πλεύσουν για την Ρόδο, ενώ είχαν επιβιβαστεί, την τελευταία στιγμή του άλλαξαν καράβι. Κατά τον πλου, το πρώτο καράβι βυθίστηκε και από τους 45 ναύτες οι 37 πνίγηκαν. Αυτή την σωτηρία του πιστεύει ακράδαντα ότι την οφείλει στον πολυσέβαστο Γέροντα Γεώργιο, γιατί πάντοτε τον επικαλείτο σε κάθε δύσκολη ενέργειά του.

Η τρίτη θαυμαστή επέμβαση του μακαριστού Γέροντα συνέβη στην Αμερική, όπου εργαζόταν κατά το έτος 1995 για την κατασκευή μεγά­λης δεξαμενής νερού. Βρισκόταν πάνω σε σκαλωσιά με έναν ακόμη εργάτη κι΄έπεσαν και οι δύο κάτω στο έδαφος. Ο άλλος εργάτης έμεινε επί τόπου νεκρός. Ο κ. Σταύρος, καθώς έπεφτε με το κε­φάλι κάτω, ένιωσε κάποια στιγμή έναν να τον γυρίζει ορθό. Καθώς έπεφτε με τόση ορμή ανάμεσα στα σίδερα της σκαλωσιάς από τόσο ύψος, έτρεξαν οι συνάδελφοι του να τον βρουν κι αυτόν νεκρό. Προς μεγάλη τους έκπληξη και χαρά είδαν ότι ήταν ζωντανός. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο κι επί τρεις εβδομά­δες ήταν σε αφασία. Είχε πολλά κατάγματα και χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να αποκατασταθεί σχετικά η υγεία του. Την σωτηρία του απέδωσε στον Γέροντα. Ο αδελ­φός του μάλιστα ένα βράδυ μετά το ατύχημα είδε τον Γέροντα στον ύπνο του και του είπε: «Έγώ μόνο τον ίσιωσα, δεν πρόφτασα να τον κρατή­σω». Ο ίδιος ομολογεί ότι δεν ήταν αδυναμία του Γέροντα να τον κρα­τήσει, αλλά ότι ήταν ένα ράπισμα από τον Γέροντα η περαιτέρω ταλαι­πωρία του για να αλλάξουν πολλά πράγματα στην ζωή του. Ωστόσο του είχε μείνει κάποια δυσκολία στα γόνατα και στην μέση, ώστε δεν μπορούσε να γονατίσει καθόλου.

Το επόμενο έτος, Ιούνιο 1998, ήλθε στην Ελλάδα με σκοπό να ευχαριστήσει τον Γέροντα, γιατί πί­στευε ότι ήταν ο σωτήρας του. Μόλις αντίκρυσε τον τάφο του συγκινήθηκε κι αυθόρμητα γονάτισε για να τον ασπαστεί. Ήταν η πρώτη φορά που γονάτιζε μετά το ατύχημα. Σηκώθηκε τέλος με ευκολία, χωρίς να κρατηθεί από πουθενά.
Έκτοτε νοιώθει υγιέστατος, δίχως κανένα πρόβλημα.

Ο ίδιος κ. Σταύρος καταθέτει κάποια περιστατικά που είχε δει στο μοναστήρι όταν ζούσε ο Γέροντας. Κατά την Θεία Μετάληψη αρνήθηκε μια φορά να κοινωνήσει μια κυρία. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Θεόδωρος Παυλίδης τον ρώτησε γιατί δεν την κοινώνησε και ο Γέροντας του είπε με πόνο: «Είδα ένα σκυλί με ευαγγέλιο στο στόμα». Και εξήγησε: Ορκίστηκε ψέματα στο δικαστήριο κι αδίκησε άνθρωπο». 
Κάποια άλλη φορά η θεία του ήλθε στο μοναστήρι να κοινωνήσει τα παιδιά της ενώ τα άφησε να φάνε αυγά. Ο Γέροντας με το χάρισμά του το γνώριζε και με κανένα τρόπο δεν ήθελε να τα κοινωνήσει. Της είπε «τα τάϊσες αυγά και ήρθες να τα κοινωνήσεις;»

Δεν θα ήθελα όμως να κλείσω την παρούσα προσθήκη, δίχως να αναφερθώ σε ένα προσωπικό γεγονός. Όταν πολιός, σεβάσμιος, χαρισματούχος Αγιορείτης Γέροντας μελέτησε το βιβλίο -ας σημειωθεί ότι τον έχει εικονογραφήσει και τον τιμά από καιρό ως άγιο- και συναντηθήκαμε, με αγκάλιασε, με ασπάστηκε και μου είπε: «Μόνο για την βιογραφία που έγραψες του όσιου Γεωργίου Καρσλίδη συγχωρέθηκαν οι μισές αμαρτίες…». Τώρα που ο Γέροντας κοιμήθηκε μπορούμε να αναφέρουμε το όνομά του. Πρόκειται για τον πνευματοφόρο Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.
Ο Γέροντας Γεώργιος σήμερα ζει στις καρδιές όλων ως άγιος και ο τάφος του αποτελεί προσκύνημα. Η ευχή του ας μας συνοδεύει όλες τις ημέρες της ζωής μας.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ο άγιος Γεώργιος και η μαρτυρία του

Κήρυγμα Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου στον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο ιερό σχολικό παρεκκλήσι του Περιφερειακού Γυμνασίου Ακακίου στο χωριό Ακάκι της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (2.11. 2016).


Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Μεγάλη Παρασκευή 13 Ἀπριλιου 1947: Τό διά Σταυροῦ μαρτύριο τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Γεωργίου Σκρέκα.

Τοῦ Πρωτ. Φωτοπούλου Ἰωάννου
Εἰσερχόμενοι στήν Μ. Ἑβδομάδα τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καλούμαστε νά «συμπορευθῶμεν Αὐτῷ καί συσταυρωθῶμεν καί νεκρωθῶμεν δι’Αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς ἵνα καί συζήσωμεν Αὐτῷ». Αὐτό ἀκριβῶς παριστάνει μιά τοιχογραφία στήν ἱ. Μονή Διονυσίου στό ἅγιο Ὄρος, ὅπου εἰκονίζεται ὁ Ἑσταυρωμένος μοναχός. Ἕνας μοναχός πάνω στό σταυρό μέ τά χέρια ἁπλωμένα καρτερικός δέχεται τά βέλη τῶν  ἐπιθέσεων  τῶν παθῶν πού ὑποβάλλουν οἱ δαίμονες: ὑπερηφάνεια, πορνεία, φιλαργυρία φθόνος κατάκριση. Μένει ὅμως στό σταυρό ἀκολουθώντας τόν Χριστό, συσταυρούμενος μέ Αὐτόν πού ανῆλθε στόν Σταυρό νεκρώνοντας τόν παλαιό ἄνθρωπο, χύνοντας τό πανάχραντο αἷμα Του πεθαίνοντας καί ἀναπλάθοντας τόν ἄνθρωπο. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά συμμετάσχει σ΄αὐτό τον Σταυρό πολεμώντας τά πάθη γιά νά κάνει δική του τή νίκη τοῦ Χριστοῦ, νά γίνει καινούργιος ἄνθρωπος.
 Ριζική πάντως καί τελειωτική νίκη κατά τῶν τριῶν αὐτῶν ἐχθρῶν τοῦ χριστιανοῦ, τῆς σάρκας τοῦ κόσμου καί τοῦ διαβόλου ἐπιτυγχάνουν οἱ ἅγιοι Μάρτυρες. Ἀψηφοῦν τή «γλυκειά» ζωή, τήν ὁποία ὡς εὐάρεστη  θυσία τήν προσφέρουν στόν Θεό καταλαμβανόμενοι ἀπό θεῖον ἔρωτα. Δίνουν τήν ὁμολογία τῆς πίστεως στόν Θεάνθρωπο Χριστό ἐλπίζοντας στά ἀγαθά πού νοῦς δέν τό φαντάστηκε, μάτι δέν εἶδε κι αὐτί δέν ἄκουσε. Κατά τή διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους ἤ καί μετά τήν....
τελείωσή τους συμβαίνουν θαυμαστά γεγονότα. Ἀκολουθοῦν θαύματα τά ὁποῖα ἐπιτελεῖ ὁ Κύριος μέ τά ἐνδύματά τους, μέ τό αἷμα τους μέ τά τίμια λείψανά τους. Ἄλλοτε Θεῖο φῶς, ἄκτιστο καταλάμπει μετά τό μαρτύριο τά σώματα τῶν μαρτύρων, καί ἄρρητη, ὑπερκόσμια εὐωδία πλημμυρίζει τούς προσκυνοῦντας τά Ἅγιά τους λείψανα.

 Εἶναι σέ ὅλους γνωστοί οἱ παλαιοί μάρτυρες, τῶν ὁποίων πολλοί ἐξ ἡμῶν φέρουμε τά ὀνόματά τους. Ὅμως ὁ καλός Θεός γιά νά δυναμώνει, νά θερμαίνει τήν πίστη τῶν ὀρθοδόξων οἰκονομεῖ καί τήν παρουσία καί ἄλλων νεωτέρων μαρτύρων.  Πάρα πολλοί οἱ νεομάρτυρες τήν ἐποχή τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁὙδραῖος, ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐν Ἰωαννίνοις, ὁ ἅγιος Θεόδωρος τῆς μιτυλήνης, ἠ ἁγία ὁσιομάρτυς Φιλοθέη καί ἄλλοι γνωστοί καί ἄγνωστοι.  Πολλῶν τά μαρτύρια ἔχει καταγράψει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό Νέο Μαρτυρολόγιο. 

Ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος ἔχουμε μιά μεγάλη στρατιά μαρτύρων πού δίνουν τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί ὑπομένουν μαρτύρια καί θάνατο στά ἀθεϊστικά καθεστῶτα. Στήν πατρίδα μας κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου ἔχουμε ἄνω τῶν 250 κληρικούς πού μαρτύρησαν γιά τό Χριστό, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων μέ φρικτά βασανιστήρια.        

Ἐφέτος στίς 13 Ἀπριλίου 2017 συμπληρώνονται 70 χρόνια ἀπό τό μαρτύριο ὄχι ἑνός ἐσταυρωμένου μοναχοῦ, ἀλλά ἑνός ἐσταυρωμένου ἱερέως, τοῦ ἱερομάρτυρος Γεωργίου Σκρέκα στό Νεραϊδοχώρι Τρικάλων. 

Ὁ θαυμαστός αὐτός μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ γεννήθηκε στή Μεγάρχη Τρικάλων τό 1910.  Τέλειωσε τό Δημοτικό σχολεῖο καί τό ἑλληνικό σχολεῖο.  Εννιά χρόνια ἦσαν τότε οἱ ἐγκύκλιες σπουδές. Πηγαίνει στό στρατό καί στή συνέχεια ἐπιστρέφοντας στό χωριό του ἐπιδίδεται σέ ἀγροτικές ἐργασίες.  Ὅμως μέσα του τόν κατατρώγει ἡ ἐπιθυμία νά προσφέρει τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ, νά γίνει ἱερεύς. Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν νυμφεύεται ἕνα καλό καί ἁγνό κορίτσι ἀπό τό χωριό του τήν Ευθυμία Ντούμα μέ τήν ὁποία ἔκανε 6 παιδιά (ζοῦν σήμερα τά 5). Τὀ 1938 σέ ἠλικία 28 ἐτῶν ἔχοντας ἤδη φοιτήσει σέ κάποιο σύντομο  ἱερατικό σεμινάριο, ὅπου μέ ζῆλο καταρτίσθηκε γιά τό μεγάλο ἔργο τῆς ἱερατικῆς διακονίας, χειροτονεῖται διάκονος στήν ἱερά Μονή ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καί δύο μέρες ἀργότερα πρεσβύτερος.  Τοποθετεῖται γιά λίγο ὡς ἐφημέριος στά χωριά  Νικλίτσι καί Κρανιά Καλαμπάκας καί τό 1941 ὅταν δημιουργήθηκε κενό στή Μεγάρχη, τό χωριό του, τοποθετεῖται ἐκεῖ ὡς μονιμος ἐφημέριος στόν παλαιό ναό Ἀναλήψεως, ὅπου παραμένει μέχρι τό μαρτύριό του.

Σεμνός καί πιστός στό ἱερατικό του καθῆκον ὁ π. Γεώργιος ὑπηρέτησε τόν Θεό καί τούς ἀδελφούς του συγχωριανούς μέ συνέπεια κατά τή γερμανική κατοχή καί στή συνέχεια κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου.  Πάθη καί μίση φοβερά ἐγκλήματα ἦταν τά χαρακτηριστικά τῆς περιόδου αὐτῆς. Ἀδέλφια καί γονεῖς φονεύονταν μεταξύ τους. Δυό φορές οἱ ἀριστεροί ἀντάρτες συνέλαβαν τόν παπα-Γιώργη, ἀλλά καί τίς δυό φορές γλύτωσε. Πρέπει ἐδῶ νά ποῦμε ὅτι ὁ συνεφημέριος του εἶχε συνταχθεῖ μέ τους ἀθέους. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ιερομαρτυς γεωργιος σκρεκας
Ὁ π. Γεώργιος ἔμεινε μακριά ἀπό τά κομματικά μίση, παράδειγμα καλοσύνης, ἀγάπης,  ἀλλά καί πιστότητος στό καθῆκον του. Εἶχε γράψει σέ κάποιον θεῖο του : «Ἡ κατάσταση ἐδῶ στό χωριό, θεῖε μου, εἶναι πολύ δύσκολη. Ἐγώ ὅμως εἶμαι ἀποφασισμένος νά μείνω ἐδῶ μέχρι τέλους καί νά ἐκπληρώσω τό ἔργο πού μοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος, ὁσονδήποτε ἐπικίνδυνο καί ἄν εἶναι». Μέσα σ’αὐτό τό πλαίσιο τῆς διακονίας του, χωρίς νά λογαριάζει τήν ἀσφάλεια τή δική του καί τῆς οἰκογενείας του, φιλοξενοῦσε στό σπίτι του τούς πάντες. Ὅπως ἔλεγε ἡ πρεσβυτέρα του «στό σπίτι μας ὅλοι χωροῦσαν. Καλοί, κακοί, φίλοι, έχθροί...Οἱ φιλοξενούμενοι γιά μᾶς ἦταν ἱερά πρόσωπα». Συνέβη κάποτε νά φιλοξενοῦν ἀξιωματικούς τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ στό πάνω πάτωμα καί κάτω ἀντάρτες.  Ὁ π. Γεώργιος ὅλους τούς εὐεργετοῦσε ἀκόμη καί τόν ἀποστάτη συνεφημέριο του, πού τοῦ ἔστελνε τό μισθό του στό βουνό ὅπου κρυβόταν. Ἀλλά ὅπως συνέβη καί μέ τόν Κύριό μας συνεργείᾳ τοῦ Σατανᾶ, οἱ ἄθεοι φθόνησαν καί μίσησαν τόν ἀγαθό ἱερέα τοῦ Ὑψίστου.          

Ξαφνικά κάποιο θεϊκό σημάδι τάραξε τό χωριό τῆς Μεγάρχης.  Τήν παραμονή τοῦ Ευαγγελισμου 1947 οἱ καμπάνες καλοῦσαν τό λαό τοῦ Θεοῦ στήν Ἐκκλησία τῆς ἀναλήψεως νά δοῦν ἕνα θαῦμα. Οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας δάκρυζαν . Ἕνας εὐλαβής χριστιανός ὀνόματι Ξυδᾶς γύριζε στό χωριό καί ἔδειχνε τό μουσκεμένο μαντήλι μέ τό ὁποῖο σκούπιζε τίς δακρυσμένες εἰκόνες. Σημεῖο φοβερό πού προμήνυε τά πάθη καί τά μαρτύρια τοῦ ἱερέως πού θά ἀκολουθοῦσαν. 

Ὁ ἱερεύς Γεώργιος ἔνιωθε τή δοκιμασία νά πλησιάζει.  Στίς 27 Μαρτίου ἦταν ἡ τελευταία φορά πού συνέφαγε μέ τήν οἰκογένειά του, ἀλλά καί ἄλλους στενούς συγγενεῖς του δίνοντάς τους τίς τελευταῖες συμβουλές καί νουθεσίες, προπάντων γιά τήν ἀγάπη πού ἔπρεπε νά ἔχουν μεταξύ τους. 

 Τό βράδυ 27 πρός 28 Μαρτίου οἱ ἀντάρτες σάν ἄγρια θηρία ὅρμησαν νά συλλάβουν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τούς ὑποδέχτηκε μέ καλοσύνη : «Ὁρίστε, ἐλᾶτε  παιδιά κοπιάστε, περάστε μέσα» . Πρός στιγμή τά χάνουν, ἀλλά στή συνέχει τόν συλλαμβάνουν μέ βρισιές καί βλαστήμιες. Τόν χώνουν στό σταῦλο καί ἀρχίζουν νά τόν δέρνουν και νά τόν βασανίζουν μέσα στό σκοτάδι .  Ματαια προσπαθοῦσε ἡ πρεσβυτέρα του νά τόν βοηθήσει.  Οἱ ἄθεοι ἅρπαξαν ὅλα τά ζῶα τῆς οἰκογένειας, ὅλα τά τροφιμα καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε κάποια ἀξία. Κάποιος ἀντάρτης ἔδεσε τόν ἱερέα πίσω ἀπό τό ἄλογό του καί τόν ἔσερνε ματωμένο καί ντυμένο μόνο μέ τή φανέλα καί τό σχισμένο παντελόνι του στούς τραχεῖς δρόμους τοῦ χωριοῦ.

Στή συνέχεια τόν πέρασαν ἀπό τά χωριά, Γοργογύριο, Τύρνα  Ξυλοπάρικο. Ἀπό τόν παπᾶ τοῦ Γοργογυρίου ἔχουμε τά τελευταῖα λόγια τοῦ ἱερομάρτυρος. Εἶπε στόν ἱερέα : « Ὅ,τι μοῦ ζητησαν τούς τό ἔδωσα...Τώρα ἀφοῦ πῆραν καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε ἀπομείνει, πῆραν καί μένα. Τό μόνο κακό πού τούς ἔκανα ἦταν ὅτι δέν πήγαινα μαζί τους...Προσευχήσου καί σύ μαζί μου... νά εἶναι τό τέλος μου σύντομο, μέ μιά σφαῖρα στό κεφάλι ὄχι μέ βασανιστήρια».  Συμφωνα μέ ἄλλη μαρτυρία[1] πρόσθεσε : «Ὁ Θεός γνωρίζει τί θά ἀπογίνω.  Ἐάν διά τοῦ μαρτυρίου μέ καλεῖ πλησίον Του, ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομά Του, τό θέλημά Του ἄς γίνει». Βλέποντας δέ τήν πρεσβυτέρα του ἀπό μακριά τῆς εἶπε : «Ἐδὼ εἶσαι καί σύ παπαδιά; Ἔλπιζε εἰς τόν Θεόν.  Ἐκεῖνος διευθύνει, ὑπομονή».

Τέλος ἔφθασαν στό κρησφύγετό τους, στό Νεραϊδοχώρι τῆς Πίνδου.  Ἐκεῖ ἀπό τίς 29 Μαρτίου  μέχρι τή Μεγάλη Παρασκευή 11 Ἀπριλίου 1947, δεκατρεῖς μέρες τόν βασάνιζαν. Κάποιες ἀντάρισσες τοῦ ἔλεγαν : «Γιατί δέν προσεύχεσαι στόν Χριστό νά ἔλθει νά σέ σώσει;»  Τέλος τοῦ εἶπαν : «Ἐσένα πού πιστεύεις στόν Χριστό θά σέ σταυρώσουμε σάν Ἐκεῖνον τήν ἴδια ἡμέρα».   Πρίν τόν σταυρώσουν, προσπάθησαν νά τοῦ δώσουν γάλα, ἀλλά ἐκεῖνος τέτοια μέρα τό ἀρνήθηκε. Ἔτσι τή Μ. Παρασκευή 11 Ἀπριλίου τόν σταύρωσαν σέ ἕνα ἔλατο πού εἶχε σχῆμα σταυροῦ. Τοῦ τρύπησαν μέ λόγχη τή δεξιά του πλευρά, ἄνοιξαν πληγές στό μέτωπο καί στό  κεφάλι του μέ περόνια ἤ σφαῖρες, τοῦ ἔβγαλαν μάτια. Ἐτσι παρέδωσε ὁ παπα-Γιώργης τήν ἁγία  του ψυχή στό Θεό. Τό Πάσχα ὁ παπα-Γιώργης πανηγύριζε στόν οὐρανό . 

Τό σῶμα του τό πέταξαν ἄταφο σέ μιά ρεματιά ὅπου ἔτρεχε ἕνα ρυάκι.  Ἕνας ἀξιωματικός τοῦ στρατοῦ βρῆκε τό σῶμα τοῦ μάρτυρος, τό τύλιξε σέ μιά κουβέρτα καθαρή καί τό μετέφεραν στό κοιμητήριο τοῦ Νεραϊδοχωρίου. Τό κατέβασαν στό τάφο μέ ἕνα πρόχειρο φέρετρο, ἀλλά πρίν τό σκεπάσουν μέ χῶμα κατέφθασαν συγγενεῖς του. Μέ δάκρυα τό παρέλαβαν καί τό μετέφεραν στά Τρίκαλα. Ἐκεῖ  ἔντυσαν μέ ροῦχα καί ράσα τό γυμνό μαρτυρικό του σῶμα. Ἀκολούθησε πόνος, θρῆνος.  Ἡπρεσβυτέρα ἀντίκρυσε μέ πόνο τόν παπᾶ της χωρίς μάτια μέ τρυπημένα χέρια καί πόδια γδαρμένα μέ κονσέρβες καί μέ τρύπες στό κεφάλι ἀπό τίς σφαῖρες. 

Στήν Επίσκεψη Τρικαλων ἀποτέθηκε τό Ἅγιο λείψανο.  Γιά δυό μέρες χιλιάδες λαός πέρασε νά τό προσκυνήσει. Ἀμέτρητος ὁ κόσμος στήν κηδεία.  Οἱ παπάδες σήκωσαν θριαμβευτικά, μέ ἐνθουσιασμό τό φέρετρο  καθώς μετέφεραν τόν νικητή τῆς ἀθεΐας, τῶν δαιμόνων καί τοῦ θανάτου.  Ἐναλλάξ τόν μετέφεραν μέχρι τό πρῶτο νεκροταφεῖο Τρικάλων. Ὁ μητροπολίτης Τρίκκης Χερουβείμ ξεκίνησε τόν ἐπικήδειο μέ τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου «ἐγώ γάρ τά στίγματα τοῦ Κυρίου ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω».  Ἀργότερα στήν ἀναφορά του πρός τήν Ἱ. Σύνοδο ἔγραψε: «Δέν παραλείπομεν δέ νά γνωρίσωμεν τῇ Ἱ. Συνόδῳ ὅτι πρόκειται περί Ἱερέως ὅστις ἀπετέλει τό σέμνωμα τῆς ἱερωσύνης ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ ἡμῶν, διότι οὐδεμιᾶς ἀρετῆς ἐστερεῖτο».  Ὅταν σήκωσαν τό φέρετρο μέ τό ἱερό λείψανο μιά ἄρρητη εὐωδία πλημμύρισε τόσο ὅσους ἦσαν κοντά,  ἀλλά καί ὅσους ἀκολουθοῦσαν από μακριά. Ἡ ἴδια εὐωδία ἁπλώθηκε καί κατά τήν ἐκταφή τοῦ μαρτυρικοῦ λειψάνου. Τότε οἱ παριστάμενοι ὅρμησαν νά πάρουν ὁτιδήποτε, σάν εὐλογία. Ἔστω ἕνα κομματάκι  ἀπό τά ἄμφια τοῦ ἁγίου. 

Λυπούμεθα ἤ χαιρόμεθα ἀκούοντας τά μαρτύρια τοῦ ἁγ. Γεωργίου; Λυπούμεθα κατά τό ἀνθρώπινο γιά ὅσα ἔπαθε, ἀλλά ποιᾶς τιμῆς ἀξιώθηκε ἀλήθεια νά μιμηθεῖ τόν Χριστό μας, νά ὑπομείνει ὡς Ἐκεῖνος σταυρικό θάνατο, νά λογχευθεῖ στήν πλευρά του καί μάλιστα τήν ἴδια ἡμέρα τή Μ. Παρασκευή!   Τώρα συγχορεύει  μέ τούς Ἀγγέλους καί τούς ἁγίους στεφανωμένος μέ ἄκτιστη δόξα κι ἐμεῖς τόν ἔχουμε μεσίτη στόν Χριστό μας.

Ἐδῶ χρειάζεται μιά σημαντική παρατήρηση. Δυστυχῶς ἔχει ἀργήσει ἡ ἁγιοκατάταξη τῶν νεομαρτύρων πού χάριν τῆς πίστεώς τους στόν Χριστό ἐμαρτύρησαν ἀπό τούς ἀθέους στήν πατρίδα μας. Στή Ρωσία τό 2000 ἔγινε ἁγιοκατάταξη μυριάδων παρομοίων νεομαρτύρων.  Πρέπει ἀπό τό φόβο ἀνακινήσεως παλαιῶν πολιτικῶν παθῶν νά ἀδρανήσουμε; Ἀλλά ἕως πότε θά παρατείνεται αὐτή ἡ ἐκκρεμότητα καί ἕως πότε θά στερούμεθα τό ζωντανό παράδειγμα, τήν ὁμολογία τους τή διήγηση τῶν μαρτυρίων τους καί τήν καταφυγή μας στίς πρεσβεῖες τους;[2]

Σήμερα ἡ τιμή τῶν νεομαρτύρων τῆς περιόδου τοῦ ἀδελφοκτόνου ἐμφυλίου εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά τονώσει τό εξασθενημένο ἀπό τόν ἀντίχριστο πόλεμο φρόνημά μας. Μᾶς ἀνοίγει πνευματικούς ὁρίζοντες γιά νά τρέξουμε κι ἐμεῖς ἐγκολπούμενοι τόν Τίμιο Σταυρό, νά ἀγωνισθοῦμε τόν καλόν ἀγῶνα. Μᾶς θυμίζει ὅτι πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά ὅλα. Νά δίνουμε μέ θάρρος τήν ὁμολογία μας στά ἀθεϊστικά περιβάλλοντά μας, νά προστατεύουμε μέ κάθε κίνδυνο τά παιδιά μας ἀπό τίς ἀθεϊστικές διδασκαλίες πού πλημμυρίζουν τό χῶρο τῆς παιδείας, ὅπως π.χ. εἶναι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως, ἡ ἀλλοίωση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν,  ἡ προώθηση τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας κλπ.

Γενναιότητα ἀπαιτεῖται, ὄχι ἐφησυχασμός.  Ὅπως ἐνίσχυσε τόν ἅγιο ἱερομάρτυρα ὁ Χριστός στό μαρτύριό του ἔτσι και ἐμᾶς θά μᾶς ἐνισχύει ἄν Τόν πιστεύουμε, ἄν θεωροῦμε ὡς ἀνώτερο ὅλων τήν ἀγάπη πρός τόν Κύριο μας, τόν Παράδεισο, τήν αἰώνια ζωή, ἄν θέλουμε νά ἀκούσουμε τή γλυκειά φωνή τοῦ Χριστοῦ «εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».
Αποτέλεσμα εικόνας για ιερομαρτυς γεωργιος σκρεκας
Τελειώνοντας παραθέτουμε τά δύο Ἀπολυτίκια ἀπό τήν πλήρη Ἀσματική Ἀκολουθία, τήν ὁποία συνετάξαμε πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου:

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Ἱερέων τό κλέος καί μαρτύρων ἀγλάϊσμα καί τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τό τερπνό ἐγκαλλώπισμα, Γεώργιον ὑμνήσωμεν ὡδαῖς, τόν πίστει ὑπομείναντα σταυρόν, δι’ ἀγάπην τοῦ Δεσπότου καί πρός αὐτόν βοήσωμεν γηθόμενοι∙ Δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ ἐνισχύσαντι, δόξα τῷ σέ προστάτην τῶν πιστῶν ταῖς σαῖς πρεσβείαις δείξαντι.

Ἕτερον
Ἦχος γ΄ Θείας πίστεως

Τῇ γενναίᾳ σου ὁμολογίᾳ καί τῷ αἵματι τοῦ μαρτυρίου, ἱεράν πορφυρίδα ἐνδέδυσαι, καί παρεστώς τῇ Τριάδι ὁλόφωτος ὑπέρ ἡμῶν ἱκετεύεις Γεώργιε, δοῦναι ἄφεσιν πταισμάτων ἡμῖν τοῖς μέλπουσι τά θεῖα καί σεπτά σου κατορθώματα.

Τά στοιχεῖα τοῦ Βίου καί τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Γεωργίου Σκρέκα  πήραμε ἀπό τό ἐξαιρετικό βιβλίο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Λάμπρου  Φωτοπούλου « Ὁ  ἱερομάρτυς Γεώργιος Σκρέκας καί ἡ τιμία αὐτοῦ πρεσβυτέρα» Ἔκδοση τῆς ΕΝΩΜΕΝΗΣ  ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ, Θεσσαλονίκη 2016.


orthros/Από εδώ

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Εγώ πήγα στο Χριστούλη και στην Παναγίτσα ψηλά στον ουρανό, όπου έχει πολλά σύννεφα. Με το άσπρο άλογο του Αγίου Γεωργίου..!

Αφηγούνται ο Ηλίας και η Θεοφανώ Τσιραμπίδη, από το Δροσάτο N. Κιλκίς, γονείς τριών παιδιών.

Στις 30-3-2001 πήγαμε το Μιχαλάκη μας ηλικίας 4,5 χρονών επειγόντως στο Νοσοκομείο Γεννηματάς Θεσσαλονίκης με ανυπόφορο κοιλόπονο. Μετά τις απαραίτητες εξετάσεις και διάγνωση αποφρακτικό ειλεό, χειρουργήθηκε επί 3,5 ώρες, και του αφαιρέθηκε μισό μέτρο σάπιο έντερο.
Οι γιατροί μας είπαν ότι το παιδί πέρασε πολύ μεγάλη μπόρα, αλλά δεν ξεπέρασε τον κίνδυνο. Το βράδυ της Δευτέρας ως το επόμενο πρωΐ είχε 40 πυρετό. Την Τρίτη μεταφέρθηκε επειγόντως στη μονάδα εντατικής θεραπείας με σηψαιμία και οξύ αναπνευστικό σόκ. Οι ελπίδες να ζήσει μόλις 10%.

Στο μεταξύ, χωρίς να γνωρίζει τίποτα μια γειτόνισσα, βλέπει σε όνειρο τον άγιο Ραφαήλ και της λέει: «Αντωνία, εγώ θα φύγω, εσύ δεν με χρειάζεσαι άλλο. Θα πάω στον Ηλία, εκείνος με έχει ανάγκη τώρα!» Η γυναίκα ύστερα έμαθε για το γιό μας. Μιά γνωστή μας οικογένεια από τη Γουμένισσα, του κ. Πολυβίου Σαμαρά, πήγαν στον Άγιο Ραφαήλ στη Γρίβα και γονατιστοί με τον ιερέα διάβασαν παράκληση για τη σωτηρία του παιδιού μας.

Ο αδελφός μας Αβραάμ το απόγευμα ήρθε στο άδειο σπίτι μας να κάνει Παράκληση στον άγιο Γεώργιο για την υγεία του Μιχάλη. Κάποια στιγμή έλαμψε το δωμάτιο, τόσο που τρόμαξε. Από που ήρθε τόσο φώς ; Ίσως η Χάρη του Αγίου.

Μετά απ' αυτά, η κατάσ ταση του παιδιού άρχισε συνέχεια να βελτιώνεται, μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου που άνοιξε τα ματάκια του. Την Μ. Δευτέρα ήταν εντελώς καλά και βγήκε από τη Μ.Ε.Θ. Μετά από εικοσιτρείς ημέρες νοσηλείας φύγαμε από το Νοσοκομείο.

Όταν συνήλθε, άρχισε να μάς λέει διάφορα: «Εγώ πήγα στο Χριστούλη και στην Παναγίτσα ψηλά στον ουρανό, όπου έχει πολλά σύννεφα. Με το άσπρο άλογο του Αγίου Γεωργίου. Είδα το θείο Φάνη (γείτονά μας που πέθανε πριν 8 μήνες) και τη Δεσπούλα (ένα κοριτσάκι που πέθανε πριν 3 χρόνια), ήταν πολλοί άγνωστοι άνθρωποι εκεί και φορούσαν χρυσά αγγελουδίστικα και όλοι τραγουδούσαν…
Ο Χριστούλης και η Παναγίτσα με ρώτησαν αν έχω αδέλφια, πως τα λένε και μου είπαν, μη φοβάσαι θα πας πάλι στη μαμά και τα αδέλφια σου.
- Δεν ξέρω πως να πάω πάλι εκεί.
- Με το άλογό μου, είπε ο άγιος Γεώργιος.
- Φοβάμαι, δεν ξέρω να οδηγήσω το άλογο.
- Μη φοβάσαι, θα το οδηγήσω εγώ». Ο Μιχάλης είναι κοντά μας, γερό παιδί όπως και πριν, κάθε μέρα δοξάζουμε τον Θεό την Παναγία και όλους τους Αγίους που μας τον χάρισαν πάλι κοντά μας.

πηγή/αντιγραφή

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Από την υμνολογία του Οσίου πατρός ημών Γεωργίου του εν τω Μαλαιώ

Ο άγιος υμνογράφος Θεοφάνης σημειώνει το αυτονόητο: βεβαίως ο Θεός καθοδηγεί τον άνθρωπο, αλλά και πρέπει και ο άνθρωπος στη συνέχεια να ανταποκριθεί, προκειμένου να κρατήσει τη δωρεά του Θεού και να την αυξήσει. Κι αυτό γίνεται με τη συνεχή μελέτη του λόγου του Θεού και την προσοχή των λογισμών του. Άνθρωπος ο οποίος μένει μόνον στην πρώτη κλήση του Θεού και δεν συνεργάζεται έπειτα με τον Θεό, δυστυχώς δεν μπορεί να καρποφορήσει τις αρετές.

 Ο όσιος Γεώργιος έδειξε το πόσο πράγματι η αγάπη του Θεού τον συνείχε: δεν περνούσε ημέρα που να μη μελετά τα λόγια του Θεού και να μη βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς νήψεως.

Είχε κατανοήσει πλήρως ότι το μυστικό της πνευματικής ζωής είναι ο έλεγχος των λογισμών του και ότι για να συμβεί αυτό πρέπει να ποτίζει αδιάκοπα την ψυχή του με τη βροχή των θεϊκών λογίων. Κι αν και σήμερα, όπως και σε κάθε εποχή, υπάρχει μικρή καρποφορία στις πνευματικές αρετές, που σημαίνει έχουμε λιγοστή παρουσία της χάρης του Θεού στις ανθρώπινες καρδιές, είναι διότι δεν μελετούμε όσο πρέπει τον λόγο του Θεού, είτε ως Ευαγγέλιο είτε ως πατερικά κείμενα είτε ως βίους αγίων είτε ως ύμνους της Εκκλησίας μας,οπότε ανοχύρωτη η καρδιά μας γίνεται σπήλαιο ληστών.

"Πρόσεχες αδιάκοπα, πάνσοφε, στη μελέτη των λόγων του Θεού, γι' αυτό και απομάκρυνες, πάτερ Γεώργιε, τους άστατους δαιμονικούς λογισμούς" ("Θεία μελέτη πάνσοφε, διηνεκώς προσέχων, τους αστάτους λογισμούς απώσω, Πάτερ Γεώργιε") (ωδή δ΄).

π.Γεωργίου Δορμπαράκη